É PUTA final
Esa noite entramos no bar da señora Morocha e tomamos uns chatos como fixeramos moitas veces. O pouco de estar alí pasou a nai do Alberte, en verdade era fermosa, eu nunca me decatara , neses intres imaxineina espida. Devín de arrubiar por que meu pai preguntoume se me sentara mal o chiquito o que responderon múltiples risas dos presentes. Subín os chanzos das escaleiras contándoos, non tiña apuro por chegar, máis ben tiña medo; Infundado, despois de dúas horas alí baixei as escaleiras de dúas en dúas, atei o zapato apoiándome nunha media pipa , a moucha cravou os seus ollos ,rodeados dunhas noxentas olleiras, en min e díxome que o meu pai liscara xa para a casa. Saín correndo pero non para a miña casa, as pernas levábanme a casa de Alberte. Entrei, el atopábase a piques de meter na cama; o principio asustouse pero logo, coma sempre, invitoume a sentar. Díxenlle que estivera coa súa nai, e que sentira cousas que nunca tivera sentido; non me deixou rematar, as bágoas e o pranto luciron nos seus ollos azuis, aperteino co fin de consolalo e el bicoume, devolvinlle o bico e arrincámonos a roupa; sentín a súa pel quente e o seu corazón latexando á mesma velocidade que o meu,e cupido cubriuna coa tea da paixón que se desatou en nós ata caer sen folgos.
Cando acordei vestinme a modo, pensei que Alberte se atopaba abaixo ou fora; entrei no cuarto de baño e alí estaba el colgado da trabe do teito, coa súa faciana azul e os pés arrubiados, non puiden rematar de falar con el, non puiden evitar que se matara, non puiden ramatar de dicirlle que estivera coa súa nai, que sentía cousas que nunca sentira e aprendera cousas que nunca imaxinara, non puiden dicirlle co meu corazón sentía xa coma o del, como el tentara que sentise dende neno, non puiden dicirlle que a súa nai non era puta se non mestre
Todos abraiáronse do que remataban de escoitar, dende logo fora a mellor das historias de toda a noite e se non fora por que Antón quería pechar, invitaríano a algo, pero non puido ser. O que máis , e o que menos tamén, saíu pola porta bambeando o corpo e deixando na neve o mesmo rastro que un elefante.
O Xines e mailo señor Luís, coma sempre, non paraban de berrar , o mestre xa facía un rato que saíra e xa case non se vía por a corredoira que da ao muíño vello, O panduriño falaba alí preto co irlandes que xa pouco oía a esas horas, ou mellor dito en esas condicións. Don Avelino, o máis atrasado, cuspiu no chan, soouse coa sotana, e coa mesma ergueuna e púxose a mear contra dun valo, a neve derretíase ante o cálido líquido e ,este, deixaba escapar unha pequena e particular tormenta de vapor. Sacudiuse, e continuo o seu camiño xa sen ningún compañeiro a vista, mentres cantaba unha canción en latín que ben pouco tiña que ver coas dos misales ou os devocionarios.
Pechou a taberna no mesmo intre en que un camión entraba na aldea, o condutor despertou ao seu acompañante con fortes berros.
-. ¡Manole coño,esperta! ¡acabo de ver desaparecer un pobo!
O tal Manole despreguizouse, mirou para o seu compañeiro, deulle unhas palmadiñas no lombo e díxolle:
-. Que si home,que si, que agora conduzo eu, non fai falla que inventes contos de taberna.
Os camioneiros seguiron súa marcha sen se decatar de que eles mesmos eran contos de taberna.
