29/2/12

contos breves

CONTOS BREVES DE An (Conto 3)
BB. AA. Gardaba belos recordos desa fermosa cidade, pero a que máis lle gustaba era Phnom Penh; fascináballe o palacio real e as pagodas que se poden  atopar polas súas ateigadas rúas. Era un gran viaxeiro, sen dúbida. Nunca se afastou máis de 30 km da súa casa, pero contemplar o escaparate da axencia de viaxes era todo o que necesitaba o meu avó para facer turismo.


CUENTOS BREVES DE An. (Cuento 3)
BB. AA. Guardaba bellos recuerdos de esa hermosa ciudad, pero la que más le gustaba era Phnom Penh; le fascinaba el palacio real y las pagodas que se pueden encontrar por sus atestadas calles. Era un gran viajero, sin duda. Nunca se alejó más de 30 km de su casa, pero contemplar el escaparate de la agencia de viajes era todo lo que necesitaba mi abuelo para hacer turismo.

25/2/12

contos breves

CONTOS BREVES DE An (Conto 2)
Mirando o seu xeado derreterse sentou sobre o "papa Noel" que, aclarando a gorxa  preguntou,  Que é o que queres?- El dixo -Quero ser raro-   E baixou dos doridos xeonllos do falso ancián. 
Aos seus 40 anos sabía que os tópicos e a normalidade enchen o mundo de mediocridade. Ante a mirada da xente normal  gozou do  Nadal veraniego que asolagaba as rúas de BB.AA.



CUENTOS BREVES DE An (Cuento 2)
Mirando su helado derretirse se sentó sobre el “papa Noel” que, carraspeando, pregunto – ¿Que es lo que quieres?- El dijo – Quiero ser raro- Y bajó de las doloridas rodillas del falso anciano. A sus 40 años sabía que los tópicos y la normalidad llenan el mundo de mediocridad. Ante la mirada de la gente normal gozó del navideño verano que inundaba las calles de BB.AA.

6/12/11

Carta UN ao xefe Merino

O contrario ó contrario

Boas Xefe Merino:
Non che sei si penso correctamente. O que sei é que atrévome a pensar. E estando eu por eses camiños do maxín pensei:
Anda, fíxate...Moitos antónimos ( ou contrarios) sonche incorrectos. Por que o negro non é o contrario do branco, nin o branco do negro...Eu coido có contrario é a ausencia ( ou a negación ) do contrariado. Por o tanto o contrario de branco ou de calquera outra cor por necesidade ten que ser a ausencia de cor. A auga é incolora, o aire tamén, o que non fai imposible a miña "teoría". Por o mesmo o contrario de ben non che é mal, xa que o mal é mal segundo o punto de vista de quen o vexa. Moitos pintores diríanlle a Picasso que o Guernica saiulle mal (non son quen de imaxinar a Caravagio louvandó) por a contra outros moitos dirían (e din) que esta moi ben. Cal será entón o antónimo de bo? a ausencia total de bondade ou maldade, e segundo os sicólogos ese estado existe e pódese ver con claridade nos sicopatas. Entón por que entender como contrarios o bo do malo, o negro do branco etc? Creo que é por mor da nosa necesidade de xustificalo todo, de non atender ós matices que poderían distraernos da rutina de diario ou, "peor",  levar por unha corredoira non demasiado transitada ( moral ou eticamente falando, claro)
 Demócrito dixo que todo eran átomos e baleiros ( máis ou menos) e hoxe sábese que non andaba tan enganado, xa que todo esta formado por unas mesmas micromilesimales partes e espazos recheos de "nada" e si todo se pode resumir a iso,o contrario dó "ocupado" sonche os espazos e os espazos son nada, por o tanto o contrario de todo é nada e o contrario de calquera cousa ( que non esquezamos componse do mesmo có todo) é a ausencia total de esa cousa. Por o tanto o contrario de amizade sería a falla de amizade e non enimizade, que por si implica unha necesidade de relación. Podería esgrimirse cós sentimentos ou os actos non se conforman igual que calquera cousa material pero, indirectamente, son froito das reacciones químicas que se dan nun corpo material , o que de certo xeito as une a este.
Ben non che dou máis a lata. A coidarse xefe.

21/11/11

contos breves

CONTOS BREVES DE An (Conto 1)

Se por el fose non estaría alí, pero como non era por el, estaba alí. Aínda non o lograba entender, dixéronlle- Espera aquí.- e agora tiña medo que aquí, non fose onde se atopaba. Non debeu de moverse Por que o fixo? Non debeu de sucumbir á tentación de ir ver o que lle pasaba a aquel parrulo. Aqueles tres pasos que deu poderían deixalo sen xeado.


Si por él fuese no estaría allí, pero como no era por él, estaba allí. Aun no lo lograba entender, le dijeron- Espera aquí.- y ahora tenía miedo que aquí, no fuese donde se encontraba. No debió de moverse ¿Por que lo hizo? No debió de sucumbir a la tentación de ir a ver lo que le pasaba a aquel pato. Aquellos tres pasos que dio podrían dejarlo sin helado.

1/2/10

Microrrelatos

RuAn participa nun concurso de microrrelatos, si queredes botar un ollo, e se cadra votalos, presionade nos seus títulos. Saúdos e grazas

RuAn participa en un concurso de microrrelatos, si queréis echar un ojo, y a lo mejor votarlos, presionad en sus títulos. Saludos y gracias

RuAn participates in a contest of microstories, if you want to throw an eye, and perhaps to vote them, you press in its titles. Greetings and thanks

En directo

Felicidad

Normal

15/6/09

Guia de taberna 1 Manual de supervivencia para Zombis

Por que este manual


Exístenvos milleiros de manuais de supervivencia, pero ningún dirixido a ti que es un zombi, e si xa che costa traballo agochar o teu fedor (Neste libro ensinarémosche como facelo de maneira económica e decorativa) para canto máis resobrevivir (non esquezas que estas morto) No pasado era che sinxelo agocharse nunha mesta fraga, pero os novos e cada vez maiores espazos urbanos fan de ti,Zombi moderno, unha especie moi vulnerable e, do mesmo xeito que o simpático Dodo, empurrada cara a extinción. As novas tecnoloxías tamén supoñen un perigo para nos, no medievo, e séculos posteriores, todo o que atacaba un zombi cunha serra, o mais probable era que rematase de aperitivo, con todo non deixaba de ser un perigo potencial1 que pouco a pouco creceu ata chegar as novas serras mecánicas, serras que non deixan lugar a imaxinación, o mesmo que as desbrozadoras arma moitísimo máis perigosa que súa precursora a gadaña.
En Kilkenny, Irlanda, ala por os anos 1324 e 1325, comezou o que nós definimos como a desputrición2, os zombis fomos perseguidos e aniquilados alí onde nos atoparamos, sendo este o inicio dunha época de terror que nos leva a encrucillada onde agora estamos.
Os tempos cambiaron dende aqueles séculos onde un zombi podía tomar un chiquito na taberna por que erache un cidadán respectable e, por que non decilo, temido. Agora ata os cativos humanos reciben instrucións de como rematar con nós, os telefilmes e os simuladores que fan para as consolas fan que cada día o home corrente este máis preparado para rematar ca nosa Revida Sénteste preparado para escapar dunha horda alporizada3 . Pensas que precisas ser un mestre do disfrace e o ambientado, pois este é o por que deste libro ensinarte a sobrevivir nun mundo totalmente hostil a ti que es non morto. Benvido o marabilloso mundo da super-revivencia

20/3/09

CONTOS DE TABERNA 23

É PUTA final

Esa noite entramos no bar da señora Morocha e tomamos uns chatos como fixeramos moitas veces. O pouco de estar alí pasou a nai do Alberte, en verdade era fermosa, eu nunca me decatara , neses intres imaxineina espida. Devín de arrubiar por que meu pai preguntoume se me sentara mal o chiquito o que responderon múltiples risas dos presentes. Subín os chanzos das escaleiras contándoos, non tiña apuro por chegar, máis ben tiña medo; Infundado, despois de dúas horas alí baixei as escaleiras de dúas en dúas, atei o zapato apoiándome nunha media pipa , a moucha cravou os seus ollos ,rodeados dunhas noxentas olleiras, en min e díxome que o meu pai liscara xa para a casa. Saín correndo pero non para a miña casa, as pernas levábanme a casa de Alberte. Entrei, el atopábase a piques de meter na cama; o principio asustouse pero logo, coma sempre, invitoume a sentar. Díxenlle que estivera coa súa nai, e que sentira cousas que nunca tivera sentido; non me deixou rematar, as bágoas e o pranto luciron nos seus ollos azuis, aperteino co fin de consolalo e el bicoume, devolvinlle o bico e arrincámonos a roupa; sentín a súa pel quente e o seu corazón latexando á mesma velocidade que o meu,e cupido cubriuna coa tea da paixón que se desatou en nós ata caer sen folgos.
Cando acordei vestinme a modo, pensei que Alberte se atopaba abaixo ou fora; entrei no cuarto de baño e alí estaba el colgado da trabe do teito, coa súa faciana azul e os pés arrubiados, non puiden rematar de falar con el, non puiden evitar que se matara, non puiden ramatar de dicirlle que estivera coa súa nai, que sentía cousas que nunca sentira e aprendera cousas que nunca imaxinara, non puiden dicirlle co meu corazón sentía xa coma o del, como el tentara que sentise dende neno, non puiden dicirlle que a súa nai non era puta se non mestre

Todos abraiáronse do que remataban de escoitar, dende logo fora a mellor das historias de toda a noite e se non fora por que Antón quería pechar, invitaríano a algo, pero non puido ser. O que máis , e o que menos tamén, saíu pola porta bambeando o corpo e deixando na neve o mesmo rastro que un elefante.
O Xines e mailo señor Luís, coma sempre, non paraban de berrar , o mestre xa facía un rato que saíra e xa case non se vía por a corredoira que da ao muíño vello, O panduriño falaba alí preto co irlandes que xa pouco oía a esas horas, ou mellor dito en esas condicións. Don Avelino, o máis atrasado, cuspiu no chan, soouse coa sotana, e coa mesma ergueuna e púxose a mear contra dun valo, a neve derretíase ante o cálido líquido e ,este, deixaba escapar unha pequena e particular tormenta de vapor. Sacudiuse, e continuo o seu camiño xa sen ningún compañeiro a vista, mentres cantaba unha canción en latín que ben pouco tiña que ver coas dos misales ou os devocionarios.
Pechou a taberna no mesmo intre en que un camión entraba na aldea, o condutor despertou ao seu acompañante con fortes berros.
-. ¡Manole coño,esperta! ¡acabo de ver desaparecer un pobo!
O tal Manole despreguizouse, mirou para o seu compañeiro, deulle unhas palmadiñas no lombo e díxolle:
-. Que si home,que si, que agora conduzo eu, non fai falla que inventes contos de taberna.
Os camioneiros seguiron súa marcha sen se decatar de que eles mesmos eran contos de taberna.