CONTOS DE TABERNA

Carta UN ao xefe Merino

2011-12-06T01:29:00.001+01:00

O contrario ó contrario

Boas Xefe Merino:
Non che sei si penso correctamente. O que sei é que atrévome a pensar. E estando eu por eses camiños do maxín pensei:
Anda, fíxate...Moitos antónimos ( ou contrarios) sonche incorrectos. Por que o negro non é o contrario do branco, nin o branco do negro...Eu coido có contrario é a ausencia ( ou a negación ) do contrariado. Por o tanto o contrario de branco ou de calquera outra cor por necesidade ten que ser a ausencia de cor. A auga é incolora, o aire tamén, o que non fai imposible a miña "teoría". Por o mesmo o contrario de ben non che é mal, xa que o mal é mal segundo o punto de vista de quen o vexa. Moitos pintores diríanlle a Picasso que o Guernica saiulle mal (non son quen de imaxinar a Caravagio louvandó) por a contra outros moitos dirían (e din) que esta moi ben. Cal será entón o antónimo de bo? a ausencia total de bondade ou maldade, e segundo os sicólogos ese estado existe e pódese ver con claridade nos sicopatas. Entón por que entender como contrarios o bo do malo, o negro do branco etc? Creo que é por mor da nosa necesidade de xustificalo todo, de non atender ós matices que poderían distraernos da rutina de diario ou, "peor", levar por unha corredoira non demasiado transitada ( moral ou eticamente falando, claro)
Demócrito dixo que todo eran átomos e baleiros ( máis ou menos) e hoxe sábese que non andaba tan enganado, xa que todo esta formado por unas mesmas micromilesimales partes e espazos recheos de "nada" e si todo se pode resumir a iso,o contrario dó "ocupado" sonche os espazos e os espazos son nada, por o tanto o contrario de todo é nada e o contrario de calquera cousa ( que non esquezamos componse do mesmo có todo) é a ausencia total de esa cousa. Por o tanto o contrario de amizade sería a falla de amizade e non enimizade, que por si implica unha necesidade de relación. Podería esgrimirse cós sentimentos ou os actos non se conforman igual que calquera cousa material pero, indirectamente, son froito das reacciones químicas que se dan nun corpo material , o que de certo xeito as une a este.
Ben non che dou máis a lata. A coidarse xefe.

contos breves

2011-11-21T00:07:00.002+01:00

CONTOS BREVES DE An (Conto 1)

Se por el fose non estaría alí, pero como non era por el, estaba alí. Aínda non o lograba entender, dixéronlle- Espera aquí.- e agora tiña medo que aquí, non fose onde se atopaba. Non debeu de moverse Por que o fixo? Non debeu de sucumbir á tentación de ir ver o que lle pasaba a aquel parrulo. Aqueles tres pasos que deu poderían deixalo sen xeado.

Si por él fuese no estaría allí, pero como no era por él, estaba allí. Aun no lo lograba entender, le dijeron- Espera aquí.- y ahora tenía miedo que aquí, no fuese donde se encontraba. No debió de moverse ¿Por que lo hizo? No debió de sucumbir a la tentación de ir a ver lo que le pasaba a aquel pato. Aquellos tres pasos que dio podrían dejarlo sin helado.

Microrrelatos

2010-02-01T01:25:00.000+01:00

RuAn participa nun concurso de microrrelatos, si queredes botar un ollo, e se cadra votalos, presionade nos seus títulos. Saúdos e grazas

RuAn participa en un concurso de microrrelatos, si queréis echar un ojo, y a lo mejor votarlos, presionad en sus títulos. Saludos y gracias

RuAn participates in a contest of microstories, if you want to throw an eye, and perhaps to vote them, you press in its titles. Greetings and thanks

En directo

Felicidad

Normal

Guia de taberna 1 Manual de supervivencia para Zombis

2009-06-15T16:48:00.003+02:00

Por que este manual

Exístenvos milleiros de manuais de supervivencia, pero ningún dirixido a ti que es un zombi, e si xa che costa traballo agochar o teu fedor (Neste libro ensinarémosche como facelo de maneira económica e decorativa) para canto máis resobrevivir (non esquezas que estas morto) No pasado era che sinxelo agocharse nunha mesta fraga, pero os novos e cada vez maiores espazos urbanos fan de ti,Zombi moderno, unha especie moi vulnerable e, do mesmo xeito que o simpático Dodo, empurrada cara a extinción. As novas tecnoloxías tamén supoñen un perigo para nos, no medievo, e séculos posteriores, todo o que atacaba un zombi cunha serra, o mais probable era que rematase de aperitivo, con todo non deixaba de ser un perigo potencial1 que pouco a pouco creceu ata chegar as novas serras mecánicas, serras que non deixan lugar a imaxinación, o mesmo que as desbrozadoras arma moitísimo máis perigosa que súa precursora a gadaña.
En Kilkenny, Irlanda, ala por os anos 1324 e 1325, comezou o que nós definimos como a desputrición2, os zombis fomos perseguidos e aniquilados alí onde nos atoparamos, sendo este o inicio dunha época de terror que nos leva a encrucillada onde agora estamos.
Os tempos cambiaron dende aqueles séculos onde un zombi podía tomar un chiquito na taberna por que erache un cidadán respectable e, por que non decilo, temido. Agora ata os cativos humanos reciben instrucións de como rematar con nós, os telefilmes e os simuladores que fan para as consolas fan que cada día o home corrente este máis preparado para rematar ca nosa Revida Sénteste preparado para escapar dunha horda alporizada3 . Pensas que precisas ser un mestre do disfrace e o ambientado, pois este é o por que deste libro ensinarte a sobrevivir nun mundo totalmente hostil a ti que es non morto. Benvido o marabilloso mundo da super-revivencia

CONTOS DE TABERNA 23

2009-03-20T16:05:00.001+01:00

É PUTA final

Esa noite entramos no bar da señora Morocha e tomamos uns chatos como fixeramos moitas veces. O pouco de estar alí pasou a nai do Alberte, en verdade era fermosa, eu nunca me decatara , neses intres imaxineina espida. Devín de arrubiar por que meu pai preguntoume se me sentara mal o chiquito o que responderon múltiples risas dos presentes. Subín os chanzos das escaleiras contándoos, non tiña apuro por chegar, máis ben tiña medo; Infundado, despois de dúas horas alí baixei as escaleiras de dúas en dúas, atei o zapato apoiándome nunha media pipa , a moucha cravou os seus ollos ,rodeados dunhas noxentas olleiras, en min e díxome que o meu pai liscara xa para a casa. Saín correndo pero non para a miña casa, as pernas levábanme a casa de Alberte. Entrei, el atopábase a piques de meter na cama; o principio asustouse pero logo, coma sempre, invitoume a sentar. Díxenlle que estivera coa súa nai, e que sentira cousas que nunca tivera sentido; non me deixou rematar, as bágoas e o pranto luciron nos seus ollos azuis, aperteino co fin de consolalo e el bicoume, devolvinlle o bico e arrincámonos a roupa; sentín a súa pel quente e o seu corazón latexando á mesma velocidade que o meu,e cupido cubriuna coa tea da paixón que se desatou en nós ata caer sen folgos.
Cando acordei vestinme a modo, pensei que Alberte se atopaba abaixo ou fora; entrei no cuarto de baño e alí estaba el colgado da trabe do teito, coa súa faciana azul e os pés arrubiados, non puiden rematar de falar con el, non puiden evitar que se matara, non puiden ramatar de dicirlle que estivera coa súa nai, que sentía cousas que nunca sentira e aprendera cousas que nunca imaxinara, non puiden dicirlle co meu corazón sentía xa coma o del, como el tentara que sentise dende neno, non puiden dicirlle que a súa nai non era puta se non mestre

Todos abraiáronse do que remataban de escoitar, dende logo fora a mellor das historias de toda a noite e se non fora por que Antón quería pechar, invitaríano a algo, pero non puido ser. O que máis , e o que menos tamén, saíu pola porta bambeando o corpo e deixando na neve o mesmo rastro que un elefante.
O Xines e mailo señor Luís, coma sempre, non paraban de berrar , o mestre xa facía un rato que saíra e xa case non se vía por a corredoira que da ao muíño vello, O panduriño falaba alí preto co irlandes que xa pouco oía a esas horas, ou mellor dito en esas condicións. Don Avelino, o máis atrasado, cuspiu no chan, soouse coa sotana, e coa mesma ergueuna e púxose a mear contra dun valo, a neve derretíase ante o cálido líquido e ,este, deixaba escapar unha pequena e particular tormenta de vapor. Sacudiuse, e continuo o seu camiño xa sen ningún compañeiro a vista, mentres cantaba unha canción en latín que ben pouco tiña que ver coas dos misales ou os devocionarios.
Pechou a taberna no mesmo intre en que un camión entraba na aldea, o condutor despertou ao seu acompañante con fortes berros.
-. ¡Manole coño,esperta! ¡acabo de ver desaparecer un pobo!
O tal Manole despreguizouse, mirou para o seu compañeiro, deulle unhas palmadiñas no lombo e díxolle:
-. Que si home,que si, que agora conduzo eu, non fai falla que inventes contos de taberna.
Os camioneiros seguiron súa marcha sen se decatar de que eles mesmos eran contos de taberna.

CONTOS DE TABERNA 22

2009-03-12T12:33:00.000+01:00

É PUTA 1ªparte

Sentiuse po, reproba de si mesmo, como podía atreverse a furtar o peto das animas, sentouse nun escano da igrexa e mirou para a figura do cristo rei sentiu como se lle botase en cara o feito e na súa mente escoitou a súa conciencia – Por que o fixeches? Repetíalle. Por que? El só respostaba cun salaio de cando en vez . Ergueuse e saíu lixeiro da igrexa. Eu, coma sempre, esperábao no río, cando chegou contoume o que acontecera, eu non lle souben rifar, inda que era maior ca el os dous eramos uns nenos e non entendiamos de regueifas.
Alberte nunca tivo privacións, ata tiña un escopetín de perdigóns; Eu fíxeno rir contándolle a cara que poría o crego o abrir o peto, entón el contoume o da súa nai, díxomo de xeito cerimonioso, a modo.
-Creo ca miña nai é puta.-
Non souben máis que soltar un ¡Carallo! Logo silencio e tras del risos.Alberte nunca soubo de que traballaba a súa nai ; seu pai era garda agullas na Gudiña e marchou cunha voluntaria da CNT, dende aquela a súa nai saía todas as noites e, enriba da taberna de Morocha a moucha , recibía a rapaces de dezaseis anos que volvían unha e outra vez a aquel lugar case que ata a voda.
Alberte máis eu crecemos xuntos ; Lembro cando un día se apertou a min, o seu corazón latexaba forte, eu tiña case dezaseis anos e el remataba de cumprir os catorce, estiveramos a pedradas co can do muiñeiro, era un de raza loba que sempre ladraba aos nenos, chamábanlle Lobo e era ben peor ca eles, tiña os dentes máis afiados ca a navalla do capador, o caso é que no Barbuxo, unha tomada dos meus pais, alí, ao pé do castiñeiro bicoume, peguei un chimpo e case que me mato o caer do valo abaixo, el botoume a man e eu subín de novo, pediume perdón ; as bágoas cubríanlle os ollos pero non fuxían, contoume o que sentía, a dor, a carraxe, o fel de non saber o que quería si a homes ou a mulleres, sentía o mesmo por uns que por outros. O principio quíxenlle rifar, pero de novo , como de nenos, non fun quen; aperteino mentres os salaios liscaban da súa alma, pouco ou nada podía facer eu. No fondo reprobaba o feito de ter un amigo que fose homosexual, non é que fora moi relixioso, pero sentíao coma se fose un pecado.
Volviamos á casa mentres a brétema acordaba no río. Aquela noite, como outras da miña vida, non durmín, pero lembrarei sempre esa en especial por que trocou o xeito de ver a miña existencia.
Pasou o tempo polo pobo e levoume a min ata a ideade de dezaseis anos, sei que esta mal dicilo pero o mesmiño que me deu a idade fixo de min un mozo de bo ver. Ese mesmo día ordeñando as vacas meu pai díxome:
- Rapaz, hoxe a noite imos ir á taberna de moucha, xa es un home e tes que visitar á nai de Alberte.-
O maxín rebuliuse nos meus miolos, lembrei o que me dixera o meu amigo, “Miña nai é puta” , pensei ir falar con el, pero o meu medo era meirande que calquera outro sentimento, amosaba mofarse de min, primeiro tiven medo do meu compañeiro, logo da súa nai e por remate do meu pai, un medo atroz a contrarialo, a non ser fillo digno del .

CONTOS DE TABERNA 21

2009-03-03T16:41:00.001+01:00

Unha idea.

No xiradiscos soaba Coldsweat, dos Sugar Cubes, ese disco gustáballe e agora que estaba alí estarricado , no sofá, coa libreta na man e buscando unha idea para escribir un relato, era unha boa opción a escoitar; só se magoaba de que saltase tanto; tiña que mercar unha agulla nova.
A diferencia do disco os seus miolos non se movían, e alí estaba, tentando darlle voltas á cachola procurando unha ocorrencia; de súpeto, cando Björk tivo un subidón de adrenalina máis que de voz, iluminóuselle esa parte interior do craneo que tan pouco habituado estaba a usar.
Sentouse coa espalda recta e as pernas sobre dunha desas banquetas de piñeiro que venden por os mercados, unha desas que chaman de Portugal inda que esten feitas na Estrada, e comenzou a escribir.
A historia xiraba en torno a un home que estaba estarricado nun sofá, escribiu unhas liñas e ergueuse a sacar o vinilo; xa lle amolaba un chisco con tanto salto e tanta léria, e seguiu con o que estaba.
Contou como un home se topaba estumballado sen saber que poñer nun relato, e ese home escoitaba música dos oitenta nun vello e paleolítico xiradiscos.
O home do relato tivo de supeto unha idea, o mesmo tempo que remataba unha das cancións do seu imaxinario disco, escribía unha historia sobre un home que estaba escribindo un relato que trataba dun personaxe que non sabía sobre que escribir un conto, e comezou a poñer en situación a ese home, nunha modesta biblioteca,cos pés deriba dun tallo e a libreta nos seonllos, escribindo sobre alguén que non sabe que escribir e escribe sobre el que non ten ningunha idea para contar.
Ao final do conto, os cinco, erguémonos e buscamos outro disco; Prefat Sprout podería valer, pinchámolo por a cara dous e escoitamos un anaco de Moving the river, logo pasamos a seguinte canción, leimos o que levábamos feito e deixamos, por rematado, o conto, ao tempo co disco volvía saltar nunha estrofa en ingles que ningún entendeu; Mentres, nun sofa estarricado, nunha modesta biblioteca un escritor tiña a idea de escribir un relato dun home que escribía sobre un personaxe que non sabía sobre o que escribir e escribía sobre unha persoa que escribía sobre el.

Mentres algún frotaba a testa outros os ollos e os que menos esas zonas das que non se fala nos libros infantís, o taberneiro salvara unha a unha as cuncas do que tería sido, sen a súa axuda, unha morte segura, e as secaba co mandil; o que non era un cambio para moito mellor. Xa ninguén tiña ganas de moita leria, levaban toda a noite de parolada e a bo seguro que na casa xa se ergueran todos, por unha parte sempre poderían dicir que madrugaran moito, pero por a outra os seus corpos pregaban un repouso que outro día de vixilia non lle daría. Debatíanse agora os casados en enfrontarse ao rodillo ou sufrir as consecuencias dun gran cansazo que se aveciñaba cal anticiclón por as illas Azores, os máis vellos xa viuvos rían dos mozos, pero no fondo pensaban en como dicirlle ás súas fillas que o que tiñan non era resaca se non unha gripe que colleran pola friaxe de se erguer cedo. Antón volveunos á realidade.
a ver carallo, movédevos que quero pechar.
- A ver están os cegos e nunca ven – Dixo Don Avelino con algunha copiña de
máis.Era certo que el non se tiña que preocupar, non tiña misa ata a tardiña e podía dormila con moita calma, e quen sabe ao mellor con algo máis que calma.
De súpeto falou o Luís.
Conto o ultimo e liscamos.
Non me fodas Luisiño, non me fodas, que quero cerrar mira que horas che son meu- Antón tiña os ollos de vidro tinguido, gabiados por unhas veas de chumbo vermello, parecían as vidreiras dunha catedral, o peor de todo e que parecían as vidreiras dunha catedral a puntiño de ser derruida por o tempo.
Só unha e remato home- O taberneiro resignouse e sentouse nunha cadeira cruzando as pernas, fixo un aceno cos brazos e esperou a que comezase a historia. O señor Luís agachouse acendeu un pito e....
- Pero queres empezar dun carallo de vez- berrou o dono do local, e tanto berrou que o conto empezou.

CONTOS DE TABERNA 20

2009-02-24T15:38:00.000+01:00

Historia sonora.
Soaban as campás da catedral dando as doce da noite, e o vento zoaba con forza facendo que ela o maldicira. Os grilos tocaban unha fúnebre melodía respondida por un expectante moucho. Abriu a porta da tétrica mansión a cal chirriou dolorosamente, un can abafaba nunha esquina preto dela, escoitou os pesados pasos achegarse con tétrica cadencia e cando o viu, non puido reprimir un berro, o seu perseguidor tocou un gong e soou a alarma. De novo a porta da súa cela pechouse con estrépito atrapándoa.

Tan concentrado estivera que non se decatara de que ninguén lle fixera caso, así que berrou un pouco, renegou outro pouco e cando todos lle estaban escoitando empezou outro conto.

Na corte

-. ¡E ti sempre estas a rosmar!, ¿Seica non sabes facer outra cousa?.
Xoán miraba o seu porco con cara de preocupación ao tempo que falaba con el.
-. Ademais, non é así coma ti pensas, hai que axudar no agro.
O porco, en troques, mirábao con indiferenza mentres comía unhas landras, o que alporizaba inda máis ao seu dono.
-. ¡¡Ti, ti, non tes perdón de Deus!!, as de rematar mal senón xa o verás.
O porco rezongou un pouco na lama, mentres o humano sentaba nun tallo , miraba o ceo implorando axuda divina, pero o único que vía eran as uralitas e unha araña que, tras tecer unha mesta arañeira, esperaba acochada algunha das confiadas moscas que por alí andaban a voar.
-. ¡Es un porco!, agora nin caso me fas e despois ves detrás de min a hora de xantar.
A araña pescou na súa trampa a unha vítima ben mantida, o que a fixo saír do seu acubillo.
-.¿Por que non mercaría eu unha vaca marela?
A araña chegou onde a súa presa e o vela en todo o seu esplendor refregou as súas patas.
-. Xa mo dicía o tío Moncho, “ non merques o cocho que non é nada...
Seguiu dicindo o home
-. Merca unha vaca que che traballa, dáche leite e se tes necesidade...”
A mosca rebulía na súa tumba tratando de fuxir, pero a araña xa estaba riba dela.
-. Mira amigho o, faime caso e axúdame a poñer o ceboliño.
O porco seguía coa súa cacheira de indiferenza, pero polo menos ante estas verbas virouse de costas á parede para durmir mellor. A mosca xa non era máis cunha lembranza no mundo das moscas ( si é que as moscas lembran), e seu verdugo alleo ao que baixo el acontecía volvía a súa trincheira a agardar unha nova vítima.
-. ¡Canto me arrepinto de terche mercado!, ¡¡canto!!. A ver o, axúdame a poñer o ceboliño que eu só non dou feito.
O porco ergueuse a coller máis landras mentres un merlo entraba na corte e a araña seguía a espreitar as moscas.
-. ¡non vas vir! ¿non?
O home ergueuse e o paxaro trocou o seu lugar na viga do teito
-. Mira non veñas, pero ten en conta que mañá mesmo chamo o matador.
Tras disto saíu da corte, o porco ergueuse e apertándose á porta berrou
-. Si home si, non fuches quen de chamar ao capador fai cinco anos vas chamar mañá ao matador.
-. Vai tomar por o saco, palanquín
-. Vai ti paspán
E así seguiron a berrar home e porco mentres un merlo comía a unha araña ben gorda que xa non espreitaba as moscas

Agora si que escoitaran e ben escoitado. A historia non fora para menos, algún a tiña oído, disque lle acontecera a un de Froindo Segundo as versións dos máis maiores, e outros din que a un home de Espidadela, Segundo as versións dos máis novos, no que todos coincidían e que lle acontecera a un fendemillos que non tiña moito espírito no corpo, se non non se explica como non tiña matado xa o porco nese tempo.
Afora a treboada parecía que xa fora pasando. O Antón colleu unhas cuncas valeiras e botounas nun balde con xabón, as cuncas o chocar unhas contra as outras ,e o ver o futuro incerto que lles esperaba en tan hostil elemento, berraron cun pequeno tintíneo e comezaron a súa inexorable marcha cara o fondo.
- Veña, ide acabando que eu quero pechar que xa vai ser día- espetou coas mans cheas de xabón.O Miguel pediu a palabra, carraspeu un pouco e comezou o relato ante a mirada atenta de todos os seus oíntes.
Algúns din inda hoxe en día que non era un relato, se non unha disertación sobre a continxencia intermolecular da variabilidade fractal dos planos, pero como ninguén sabe moi ben que carallo era iso , deixémolo en que comezou un relato.

O Mundo aquel 1

2009-02-17T15:40:00.002+01:00

PREMA AQUÍ PARA LER O RELATO

CONTOS DE TABERNA 19

2009-02-11T12:00:00.000+01:00

Feitizo 4ªparte

A mañá ergueuse preguiceira e cuberta de brétema, pero esta apartouse, con moi bo tino, cando viu chegar a aquela cuadrilla de defensores da liberdade, por chamarlles dalgún xeito. Arrastraban un remolque e todos levaban fouciños, gallas e demais trebellos agropecuarios que pensaban usar na súa defensa da xustiza e a paz, por chamarlle tamén dalgún xeito. Cando chegaron a beira da casa grande empezaron a berrar por o bruxo e a reprocharlle os seus feitos, o bruxo saíu sorprendido á fiestra
- Que queredes- Dixo- que mal vos fixen eu.
Os do pobo, vaite ti a saber por que, tarareaban unha melodía “New Age” con cada verba do bruxo. Por ultimo conseguiron capturalo atalo ao remolque e con moito traballo ( para ser exacto co traballo de todos eles agás o Marcelo que necesitaba repousos para pensar) lograron arrastrar o remolque coa súa pesada carga deica unha pradería do Andrés; onde xa tiñan preparada a pila para queimar ó bruxo, este rebuliuse ao ver cal era o seu destino e seguía berrando pola súa inocencia, ao que contestaban todos co seu tarareo “New Age”, Cando estibo ben atada a unha estaca de piñeiro seco no medio dun feixe de ramaxe, o Señorito , chamado por eles para tan ilustre cerimonia, prendeu lume a aquela liberadora cachada por chamala, e non perder costume dalgún xeito, as lapas estendéronse pronto entre a madeira seca. Ao pouco o bruxo berrou con todos os seus folgos e desapareceu entre unha pegañenta e negra nube de fume. Todos bailaron o redor da fogueira para festexar aquel triunfo, esta claro que non bailaron tan ben coma o defunto boi que parira un pocho seco. Inda pasou un tempo ca xente o pasar a beira daquel lugar apuraba o paso posto que , segundo dicían, o mal podíase cheirar inda no ar, se se parasen a mirar na silveira que cubría a Costiña xunto ao borde da fogueira, poderían ver o corpo do bruxo que roulou por ela o partir o palo do que estaba suxeito, con tan mala fortuna que morreu o bater cunha pedra entre as mestas silvas.

O Irlandés escoitara con certa atención, ben, escoitara con toda a atención que se é quen mentres intentas tomar unha cunca de tinto, a vez que che dan nas costas e, por pura inercia, unha boa parte do prezado fluído se derrama por un ; inda así collera o esencial da historia, os demais colleran o esencial e o superficial, que xa non era pouco.
Houbo un silencio incomodo, incomodo por que lle tocara sentarse enriba dun bocoi vello e non lle gustaba moito, pero logo empurrado por unha lembranza do Irlandés marchou do lugar.
Eu lembro un conto que me contaba meu avó- O silencio intentou entrar de
Novo pero o señor Miguel non o deixou.
Conta home conta- E comezou outro relato

CONTOS DE TABERNA 18

2009-01-08T14:42:00.001+01:00

Feitizo 3ªparte

Remixio, xa subía o alto da tomada, un monte mesto cheo de brañas e rexos carballos, axiña chegou a un claro da fraga, alí estaba o cruce de camiños que procuraba. Amais dos catro camiños catro regatos cruzábanse naquela zona, os fieitos crecían de seu preto do vello cruceiro, case cuberto de edra, alí botou o líquido e esperou un anaco, unha tupida brétema brotou do chan e o vento alporizouse, os corvos berraron con forza, e de riba dun penedo, unha aparición ergueu unha gadaña e dixo:
-Son un esprito do mais alá e veño a por ti para cortarche o pescozo- Nin dicir teño que o pobre paisano correu coma alma que leva o demo, e inda que nalgunha vez o espírito colleuno por o pé, e incluso lle bateu co seu propio zapato, o dos queixos logrou chegar ao prado dos breixos, alí, Andrés o Pipallo estaba deitado na herba, sen sacarlle ollo ao seu gando e comendo unha mazá, o cal lle supuña un gasto cerebral elevado, xa que non tiña costume de facer dúas cousas a vez. Cando Remixio e mais el encontráronse, Remixio salio despedido e a mazá tamén. Quen lle ía a dicir que o Pipallo estaría metido no medio da herba coma se fose unha bicha. O Andrés axudou ao coitado a erguerse, este contoulle o que lle acontecera de camiño o pobo, cando rematou a historia os dous calaron e seguiron andando, o ir cruzar o regato da anguía topáronse co taberneiro
- Onde ides carallo, parece que virades o demo- votou con certa sorna .
- Parece que aquí este si que o viu, que seica foi facer un encargo do bruxo e cando o cumpriu apareceulle un esprito.- Os tres calaron entón de súpeto e como non querendo Remixio berrou.
-Pero que carallo tes Remixio, seica toleaches meu- O taberneiro case que tragara a súa fária do susto e o Andrés non puido evitar meter o pé no río.
- e o carallo me tente, eu levaba unha botella na man e agora teño un paraugas- os dous o miraron con cara de horror, un paraugas e ademais un paraugas con un burato nun lado e unha ballena rota como ben apuntou o Pipallo-Pois entón é paraghuas reghalado por o demo, non che me ghusta a min nada isto- dixo Marcelo o da taberna- E a que cona de bruxo fuches o?-

- Fun o bruxo do Narbal, o que vive na casa ghrande.
-Ui moito se ten falado del na taberna, desde que cheghou o pobo nada vai ben, dighocho eu .
- Tes razón- berrou Andrés mentres secaba o seu pantalón- a min a vaca pariume un pocho seco-
-pero imos ver- dixo o do puro- ¿Ti non tiñas un boi?-
-Eu que sei, o que sei e que me pariu un un pocho seco.
Preto soou un disparo, uns ladridos e a voz do Caralabada
- Me cagho no aghrelo da pataca, décheslle, vaite a modo que o porco bravo ten un ghoder moi fino- O Caralabada era un deses vellos con bastón chaqueta de lá e boina calada, cunha cara sempre cuberta de borralla e uns beizos pintados polo tinto do país, cliente asiduo do Marcelo e sabedeiro entre sabedeiros, tras da súa oíuse a voz do Roman
- E que carallo lle había de dar, se meteuse entre os toxos e non había carallo a velo, os dous cazadores saíron de entre a ramaxe do monte e topáronse cos outros camiñantes,saudáronse efusivamente e pronto empezaron a parolar do paraugas do demo, do bruxo do demo e do boi que paría pochos secos; cun gran carisma, a máis do ofrecemento de reunírense xa na súa adega, o da taberna proclamouse xefe do comité anti bruxo. Chamaron por o can e co paso firme, o tan firme como lles permitía o terreo a saúde e outras causas atenuantes, dirixíronse ao seu recen nomeado cuartel xeral.
Aquilo máis ca unha adega parecía unha corte sen estrar, as botellas de viño facíache tempo que liscaran vivir unha vida mellor lonxe de tanto lixo, a non ser unhas cantas que, de puro vello, non puideran emprender a marcha; o único que non parecía notalo era o Caralabada que tamén foi o primeiro en falar
- E mal raio me parta. En ves de tirar augha non tirarías unha botella de caña ¿non?
O Remixio defendeuse, non quería que o tomasen por parvo .- Vaites, ou sexa que pensas que son un panxoco e non sei distighinlas, non?- o taberneiro , que parece tiña un foder inda máis suave que os dos porcos bravos, dixo algo sobre a sabedoría dos anciáns e que as vegadas tíñaselle que facer caso. houbo un silencio e de novo empezaron a barullar entre eles ata que Remixio volveu a falar.
- oes, pero que cheo de merda tes isto, roupa vella, colchóns podres polo chan, e isto que chispa te me é?
- Non é que este cheo de merda – dixo o Marcelo- o que pasa que meu fillo dorme aquí para vixiarche que non me rouben o viño.
- Pero carallo,se non tes unha puñeteira botella de viño, o que pasa é que teu fillo é medio maricón e trae aquí aos amighos.
Cambiouse pronto de tema e outra vez Remixio explicou a historia do malvado bruxo, que nesta ocasión tiña os ollos vermellos como o sangue e que lle quitou unha guedella de pelo, seguro que coa intención de enmeigalo para a vida, e o espírito que lle apareceu non estaba só,viña acompañado por un feixe de demos pequenos e mouros que berraban sacrilexios e tirábanlle croios afiados; O Pipallo tamén contou o do seu boi que, a máis de parir un pocho seco, púxose en pé sobre dos cuartos traseiros e bailou unha muiñeira de Chantada antes de caer morto, iso si, bailouna con moito xeito. Escoitados estes relatos non cabía dubida, había que rematar co perigo do bruxo, era do máis urxente, pero era mellor deixalo para mañá por que de tanta parolada tiñan a boca seca , e non era o caso de ir a facer tal empresa sen tomar un glorio de tinto país, e se tomaban un glorio de tinto país a bo seguro que non estarían eles para andar matando bruxos do carallo.

Contos de taberna 17

2008-12-29T15:33:00.001+01:00

Feitizo 2ªparte

Mentres tanto na casa de Remixio, Seu Curmán Roman, súa muller Maruxa, seu fillo Quinochiño e o seu can Servando esperaban.
-Onde ira o carallo do meu marido- di a muller.-Ese con tal de non traballar non sabe o que a de facer.
- Non fales así do meu curmán, é un pouco atolaxado pero non é mal fulano.- Parecía ca tensión ía a estoupar nunha descarga de alta intensidade, a deus grazas Quinochiño interpúxose
– Mamaiña, Cantas son nove máis sete? – Súa nai mirouno e cun ton burlón e dirixíndose ao Roman contestoulle
- A min que me dis, pregúntalle o Roman que é o que ía máis adiantado na escola nos nosos tempos- o neno continuo
- Señor Roman, Cantas son nove máis sete? – O home trocou a cervexa de man
- Querido Quinochiño, nove mais sete..son...- empezou a contar os dedos, tíñaos todos no seu sitio así que xa podía sumar do mesmo xeito- Pois mira, nove máis sete son vintedous- O neno o mirou fixamente
– Esta seguro?-
-Faille caso ao Roman e remata dunha vez- apartou unha cadeira e comezou a varrer,de novo Quinochiño preguntou algo
– Mamaiña, botácheslle de comer ó can?. Na súa voz entrevíase un fío de medo, que non chegaba a ser terror por pura modestia rural, de súpeto oíuse o bater da porta e de seguido como alguén subía as apodrentadas escaleiras de madeira
– Maruxa- berrou ese alguén mentres remataba de subir as escaleiras- Botácheslle de comer ó can?- O medo de Quinochiño facía tempo que perdera xa súa modestia e se trocara ,non en terror se non en verdadeiro pánico.
–Boteille home, boteille, pero ti , con iso da columna, a que non foches pola avea pras vacas, ai meu deus, meu deus, que teño que facer eu todo nesta casa- Remixio botou unha gargallada ó aire
-A columna- Nova gargallada ao aire- A columna- Gargallada e pasiño- Fun o bruxo e xa estou curado - Todos o miraron abraiados, incluso o neno saíu de detrás da estufa de leña que había no recuncho – pero aínda hai que facer algo, temos que trocar agora todos os mobles de sitio e logo teño que bañarme con estas herbas- Comezou a mudanza a unha marcha rabiosa, a verdade é que mais que cambiar os mobles de sitio limitáronse a amontoalos noutro sitio e inda tiveron que desamontoalos una vez cando se decataron de que Quinochiño quedara debaixo dos sillóns da sala entre a mesiña de noite e a xa coñecida estufa; logo con calma duchouse refregándose coas herbas, o olor das mesmas era abafante, tanto que nin a máis destemida mosca se lle apertaba, incluso o fiel Servando liscou á outra punta da casa, o rematar recolleu unha botella de auga santa e marchou sen dicir ren
A onde irá agora o palanquín do teu Curmán- Roman non contestou, colleu a escopeta botouna ó colo e chamou por o can, quedara co Caralabada para ir de cacería e Qinochiño facía xa un anaco que marchara as clases así que de novo quedou soa, cousa que, por estraño que pareza, alegroulle,tanto máis cando escoitou a frauta do afiador.

CONTOS DE TABERNA 16

2008-12-19T18:21:00.005+01:00

Feitizo 1ªparte

A tardiña caía sobre do desprevido pobo de San Pedro de San Saturnino, e a Remixio ( o dos queixos) parecíalle que caía enriba del por que a súa dor no lombo non era para menos, así que máis ranqueando que andando ía para a casa do bruxo.

Para aquel reporteiro era unha entrevista máis, Pero para o resto do pobo non, así que se tíñanche que estar enfermos para saír pola televisión ,por collóns estaban enfermos.

Armando Bustamante, Xefe de Reporteiros o instante, presentou a reportaxe
-Estamos ante a casa do bruxo de San Pedro de San Saturnino, hoxe van a ter aquí unha serie de curacións milagrosas, pasemos a entrevistar a algún incauto...paciente.

o reporteiro con paso firme e mirando de non pisar ningunha cagada dos múltiples animais que por alí decorrían dirixiuse ao interior da casa do bruxo, a xente agolpábase na sala de espera e nos pasillos ca esperanza de saír por as cámaras , o único que non tiña moito interese era Remixio, un home desacostumado con gabardina , paraugas o pescozo da camisa e gafas de sol.
Bustamante acercóuselle e dísolle :
¿Cal é o seu mal?
O paisano fitouno moi a modiño e ca mesma calma levantou a súa man esquerda e estendeu o terceiro dos seus dedos , fíxose un silencio sepulcral roto polo xornalista que cos ollos crispados e erguendo polas lapas a Remixio volveu a preguntar:
Cal é o seu mal?
Remixio sacudiuse e contestou con desleixo
– Dóeme a columna-
A xente foi pasando unha tras outra ata que so quedou el . O tempo ca secretaria o mandaba pasar as cámaras colábanse para gravalo todo.
O bruxo tras uns pases máxicos, ou espantar un abellón a verdade é que non o sei moi ben, mirou o dos queixos e tras consultar algúns dos seus libros máis vellos chegou a conclusión de que era mellor buscar en internet; e xusto alí atopou o problema, un mal de ollo.Tras botarlle as cartas e facer un pouco de tempo mirando a paxina de Pamela Anderson e máis a de Evilbert puxo de costas o seu paciente alzou a súa vara coroada de osos dicindo:
-Co oso fuches torsido e co oso serás endereitido.
Cando rematou propinoulle a Remixio uns cantos golpes, por que a dicir verdade tíñalle ganas dende o día no que este lle gañou ó subastado na taberna.
O coitado sorriu, atopábase mellor
-¡hai! Que ben estou, xa non me doe a columna- O bruxo abraiouse pero lixeiro repúxose
- Mira Remixio, para librarte definitivamente do mal de ollo tes que cambiar todos os mobles de sitio nada mais chegar á casa e logo lávaste todo o corpo fregando con esta planta- Arrancou una flor horrible ca súa nai lle regalara facía moito e felicitouse mentalmente por ter sido quen de librarse tan dignamente daquela bazofia vexetal e continuo- Logo botas unha botella de auga santa nun cruce de camiños o máis afastado que atopes da túa casa e xa veras como quedas novo- Seu paciente preguntou:
-E ¿canto lle debo por esta milagre?- os ollos do meigo acendéronse, esta era a parte que máis lle gustaba do negocio.
-Home..por ser pra ti... Dous terneiriños, unha ovella, un saco de patacas, mil pesos e a vontade, veña, non se fale mais.
Tras pactar o xeito de pago, Remixio liscou rosmando
– Carallo, que cara me sae a columna, líbrame San Dulxencio meu amigho de todos os males-

Contos de taberna 15

2008-11-20T13:18:00.000+01:00

LEMBRANZAS

Pisou a cinza coma esperando unha milagre; a dor apoderouse del igual que de un can famento e dos seus beizos brotou un berro tan mouro coma unha noite sen luar, logo afastouse da fogueira.
No pobo dicían que toleara. Ninguén o chamaba xa para matar o cocho, o certo é que a el tampouco lle gustaba esa tarefa; el no fondo quería ser alguén, pero nos seus miolos non entraban nin as brétemas do Nadal, que o acostumaban atopar en coiros levantando anguías no regato ás tantas da mañá. As gañas de atopar o senso que lle faltaba levárono a visitar ao meigo que vivía no caseto do monte, moitos dicían que o vello nas noites de trebóns trocaba en raposo e ía roubar as galiñas; el foi o que lle dixo que tiña que permanecer derriba das ascuas dunha fogueira de madeira de carballo durante un minuto, e por iso, cobroulle un pocho e a vontade. E que dicir que para Xan iso era pouco por moito, inda que fora a sangue ca vontade.
A calor facía escorregar pingueiras de suor polo seu bandullo, creo que xa cheirara o trebón; as nubes, xunguidas, non deixaban ve-la lúa. Ergueuse do chan e mirou a planta dos pes, tiña que votar de novo esa merda de pomada se non quería que lle saísen bochas. Dáballe moito asco, inda que xa tiña visto as tripas de moitos porcos espalladas polos capachos adiante, inda que se tiña botado algún que outro grolo de sangue dun becerro recen morto, aquela merda dáballe noxo, así que cada vez ca botaba despotricaba contra do farmacéutico e toda a súa familia que Segundo del non ten culpa.
De novo deitouse no chan mirando ó teito, e o seu can, farto xa de comer grasoada, deitouse o seu carón. Pensaba que ían dicir esas vellas rosmonas <> e non puido reprimir unha gargallada que espantou ó cadelo.
Quizais a noite fose oscura pero os seus silencios érano máis; o morno vento asubiaba con carraxe contra das fiestras. Lembrou que tiña que arranxar a porta do cortello, pero xa tería tempo mañá ou pasado, para as galiñas que quedaban nel.
Oiu o primeiro lostrego e lembrou as labazadas co seu pai lle daba de neno cando choraba, sempre tiña que calar se non quería que lle partise o peteiro; tremeu o seu espírito por mor das súas lembranzas e fora a horripilante treboada latexaba ruidosa, con forza. Un acio de vágoas caeu polas súas fazulas, e os salaios prendéronlle no alma como as ascuas nos pes. Berrou o tempo cun lostrego caia do ceo fendendo o ar e non se sabe cal dos dous fixo tremer a casa. Lembrou tamén o día no co señorito lle espetara unha labazada e riu,riu co fel na súa boca ,pensando na cruel vinganza que dispuxera e que logo non levou a cabo.
Atopábase mellor,xa non lle doian os pes e non tiña que votarlles trapalladas, mirou o can acochado o seu carón e petoulle unhas palmadiñas no lombo.
Fora debía de facer frío, botou un grolo dunha botella e escoitou o silencio, nada era para el tan fermoso coma ese precioso silencio que so rachaba de cando en cando un trono que fendía a escuridade, de súpeto o can ergueu as orellas e comezou a gruñir, ladrou cara a fiestra que daba o cortello. Xan, axudado pola treboada, distinguiu entre as sombras da noite a feitura dun raposo, cargou a escopeta, saíu fora e apuntando sentiu cos seus folgos fallaban, os pes doíanlle de outra vez e o frío turráballe dos seus osos pero el apertou o gatelo espallando centos de perdigóns polo corpo do animal, correu ata o lugar e so atopou o vello bruxo, e entón pensou que cecais a xente do pobo tivese razón e el estíbese tolo, e o vello bruxo tornase en raposo nas noites de trebón.
Agarimou a posibilidade de que mañá houbese xistra e volveu a casa.

A verdade é que por moi bonita que fora a leria, alí non pagaba nin deus o que andaba a tomar, e Antón xa empezaba a ter a mosca detrás da orella, e non era unha desas moscas pequenas que espantas cunha man e xa non volven, era unha mosca repoluda e toca collóns que por moito que se lle batese ca man non liscaba, e alí a tiña a rebulir de aquí para ala e de ala para acá, como se fose un soldado de sentinela, da riba para abaixo diante do seu garito, ata lle parecía vela ca pucha verde e o cetme colgado do pescozo (se é que as moscas teñen pescozo). Despois de varios e falidos intentos de votala dos miolos , decidiu facerlle caso o que lle dicía, por que o parecer ademais de vestir o uniforme caqui e levar un cetme a mosca andaba a rosmarlle,” non lles cobras pailán,van marchar fartos e sen pagar un can”, e cousas polo estilo, co que aínda se facía máis fodida do que era; a gota que colmou o vaso (ou a copa que tamén pode ser) foi cando o crego empurrou cos seus dedos amarelos de nicotina a cunca e dixo:
Veña Antonciño, ponme outra que esta xa marchou.
E a mosca (ou moscón a verdade e que non sabía moi ben o seu sexo) lle falou nese punto que soio as moscas toca collóns saben onde esta.
-Ves,xa cho dicía.
Antón bateu na barra, soouse ca fandela e mirou para todos ( Hai teorías que din que esta non foi a orden dos feitos) Todos calaron e miraron para el, máis polo asco que lle deu o do mandil que por velo bater no mostrador.
-Aquí non bebe nin...- Pensou mellor o que tiña xa nesa parte da lingua, que como o empurren un pouquichiño cae sen remedio o abismo dos sons, cando o cura o fitou con cara de campa, e volveu a dicir- Aquí non bebe ninguén sen que se pague o que se debe.
O señor Luís sacou a carteira, cando a abriu caeulle unha carta de dentro, pero caeu tan silandeira que so o Panduriño se decatou de elo; colleuna e púxose a ler nela, botou unha gargallada e dixo:
Ehi meus mirade o que lle di o Luisiño pequeno os reises magos do oriente.
Ben queridos reises magos do oriente,escríbovos con moita antelación por
Que se vivides tan lonxe ighual non vos chegha, meu pai di que chega de tódolos xeitos, pero o caralliño se é caso eu mándoa
Oes, oes- dixo o señor Luís- Deixa iso que é do neto e non veñas con leria anda.
O Antón botoulle a man polo lombo e deulle a volta, o crego volveu a empurrar a cunca que esta vez encheuse.
Veña home, sigo lendo que non lle facemos mal a ninguén.
Eu quero que me regaledes unha desas cousas que son así, ¿non sabedes?, e que teñen un chisme que lle sae para diante cando o empurras.
¿De que carallo fala ese rapas?- interrompeu o Xines.Todos lle botaron unha
ollada o vello e logo miráronse entre eles ata có Manolo dixo:
- Xa o verá máis para diante, vostede non entende disto- o vello so abriu a boca e volveuna cerrar sen case dar tempo a ver os poucos dentes que inda lle quedaban, a verdade e que ningún deles sabía de que estaba a falar o neno na súa carta, pero ningún deles, e iso tamén era verdade, estaba disposto a dicilo. Proseguiron a lectura
- Vos xa sabedes do que vos falo.-Todos asentiron ca cabeza, incluso o Xines que tampouco quería quedar de burro- E que teña chismes deses dos números e as letras así cunha carallada desas pa poñer as monecas enriba e que non se che cansen.
- Home, non me toques o carallo-dixo o caramuxo- ¿Como lle regalades monecas o cativo? valdreu, inda vos vai saír mandileiro.
Hei, hei,hei- Defendeuse o afectado causando con esas tres curtas verbas un golpe de efecto- Eu non lle regalei máis ca un escopetín, seguro que foi a miña nora, xa lle falarei eu a ver que vai ser isto. Ti sighe.
- Ademais que teña conexións USB, e o chirinflos ese das luceciñas que asubía
moito, e o carallo me tente non me lembro como se chama, iso si, que sexa RSDI ou algho así, vos xa sabedes do que vos falo, que inda non fai tanto que regaláchedes un na aldea, si, o Tomé, o fillo do señorito, que é un mal pocado que sempre anda a facerlle cabronadas a Don Avelino
Iso é certo- afirmou o crego antes de co amoestaran por obstruír a lectura.
E eu que vos poño unha xerra de viño tinto pais cuns melindres todos os anos
Traédesme unha merda de escopetín de perdigóns, e non diredes agora que non vos gusta o tinto e os doces , por que meu pai dixo que era o que máis vos gorentaba a mais non deixades nin os posos.
Pois eu pensei que lle gustara o nabo do escopetín
Shhh ,cala coño.
Si para o ano- Seguiu lendo o Panduriño- non me traedes o chisme que vos
Pido, non se vos ocorra vir máis pola miña casa, por que vos solto o Mouro que ten unha mala gaita que bota para tras- O Mouro non era so que tivera mala gaita, e que a máis de facer honra o seu nome e ser coma unha chamizo e grande que mete medo, ten uns dentes coma os dun cepo, e cando move a queixada da a impresión de que se abre un portal oxidado a gran velocidade, e non un portal calquera, non, un portal deses dos cemiterios das películas de medo, que fai un ruído adestrado para estarrecer o corpo –Así que xa sabedes, ou traédesme o trasmallo ese ou sóltobos o can. Con cariño e agradesimiento.
Luisiño.
-Carallo, pois si que escribe ben o teu neto- Cando o Xines dixo isto o mestre non puido deixar liscar unha risiña, pero como era tan pequena ninguén lle fixo caso, e perdeuse entre as trabes do teito, enguedellada a bo seguro nunha mesta tea de araña.- Ben a que lle conta tocar o conto- Todos riron ante o lio que xe fixo o falar , o caramuxo rematou de apurar a copa e ergueu a man mentres limpaba os fociños ca súa manga.Respirou fondo e empezou a historia.

Contos de taberna 14

2008-07-09T14:04:00.001+02:00

O misterio de Arlubre 6ª parte

A súa voz era autoritaria e acostumada a mandar a si que eles non foron quen de levarlle a contra, sentaron e esperaron a que a muller seguise falando.
Señores, isto que acontece e moi serio, nos somos unhas monxas....
¿Monxas? Exclamaron os dous compañeiros xuntos
Noooon, levamos estes hábitos por morbo ,no te fode, e deixádeme rematar carallo
A monxa seguiu a súa historia alguén baixou as luces non se sabe si por aforrar ou por crear meirande ambiente.
Como vos dicía somos monxas encargadas de gardar unha reliquia sagrada, O calzón de San Canuto, vostedes preguntaranse por que acochabamos tamaña marabilla e por que ninguén sabía dela, pois moi ben, ocultabámola por que tiña uns borranchos de... ben tiña uns borranchos moi grandes.
Os dous homes miráronse,calaron uns momentos e logo escacharon nunha gargallada, volveron mirarse e calaron de novo poñendo unha finxida faciana de seriedade. O monxe rompeu o perigoso silencio.
E ben ? Iso a que nos importa a nós ?
A monxa mirou o aire e persignouse moi de vagar, mirounos cunha frialdade que parecía recen sacada da neveira, suspirou cun suspiro no fronst e continuou a súa parolada.
Pois o carallo e ca raspa impedía cun demo saíse do seu encerro no tarro no que se atopaba metido dende tempos que nos non lembramos, o demo ese ten algo pendente con San Antonio po-lo que tememos que a desaparición do santo teña algo que ver ca desaparición dos calzóns.

O defunto ergueuse a toda velocidade e con voz resolta e clara dixo...
Perdoe...Onde carallo esta o baño.
Unha muller de pelo loiro contestoulle de moi mala gana e el marchouse correndo, o monxe quedara so ante todas aquelas mulleres.
Fermoso día- Acertou a dicir- Parece que maña non vai chover....-Cando xa non sabia que dicir apareceu o seu compañeiro cerrando a petrina do pantalón e cuspindo sobre dunha alfombra.
Cabaleiros-dixo a Madre superiora- Deben atopar os calzóns e encerrar de novo ese demo.
Coa nova misión e máis coa posible localización do demo saíron os dous do convento cara a braña dos espetos, o parecer alí estaba a residencia de inverno do demo ese xa ca de verano éralle moi húmida nese tempo.

Cando xa case chegaran, puideron ver dende o alto do outeiro que morría na mesma braña unha caseta de madeira da cal saia un fume que estarrecía os dous compañeiros, descenderon a modiño cara a ela, cada paso que avanzaban sentíanse máis preto da morte, cando chegaron onde ela esta pediulle a Manolo un pito e seguiu o seu camiño, non sen antes chiscarlle un ollo. Cando se meteron na braña os dous sentiron unha fría humidade subíndolle polas pernas, mellor fora que levaran botas de goma pero non se decataran de elo así que tocaba amolarse. Cada vez estaban mais preto da cabana, e o fume que saia dela era cada vez máis mesto. A suor percorría as súas facianas,e os seus corpos tremían... máis de frío que de medo pero tremían. A modo apertáronse a porta e tras xogar o chinchimoni quen a abría entraron como lóstregos, Manolo tubo que tapar os ollos cando veu o co demo lle facía o santo, cantaba as corenta en bastos e gañaba a partida, Home tivera visto cousas peores nunha partida pero dende logo non a mans de un fumador compulsivo de celtas que gañaba unha tras outra a partida a dous santos incautos, a San Canuto non lle quedaba nada máis cos seus calzóns e a San Antoniño pouca cousa máis. O Demo mirou para os intrusos e ofreceulles un sitio.
-¿Vai unha man meus?- Cando Manolo ía sentar Imimoto impediullo, os dous miraron para o demo, tiña unha faciana verrugosa, pero carecía de cornos e o seu rabo non remataba nunha frecha como os rabos das ilustracións de Dore, a verdade que mais parecía un trasno que outra cousa, co seu rabo de porco e as súas orellas en punta, pero algo fallaba, os trasnos non pesaban tres toneladas como pesaba aquel, de novo invitounos a sentar e de novo Imimoto tivo que impedir co seu compañeiro sentase
- que carallo...Pero que me vai facer o demo ghordo este oh? O demo levantouse e botou a chorar, San Canuto e San Antón fórono consolar. – Non lles faghas caso. – Non saben o que din- dicíanlle. San Antón acercouse os recen chegados e díxolles – Arre carallo non tedes sensibilidade ningunha- os dous quedaron abraiados- Non vedes que pasou séculos pechado nun tarro de marmelada por mor dunhas monxas psicopáticas, como estariades vos de tanto doce e pouco movemento- Os ollos xa non lles collían na cachola, non entendían nadiña.
- Pero ..ti téñaslle medo...pediches protección eeee...Secuestroute.....
O demo parou de chorar e xunto cos santos fitáronos ben antes de estoupar nunha conxunta e enorme gargallada, tan grande que case non collía na habitación viciada polo fume do tabaco que saia por todos os poros da choupana.
-Non meus non- Continuou o santo do porco- Non tiña medo de Ferrocianuro, quería protección por que estou farto de ca xente do pobo turre de min, sempre remato caendo o chan e mancándome, ferrocianuro e un bo amigo de toda a vida, antes de seren un anxo caido votabamos sempre a partida no ceo xuntos, un Cabrón de tres, el, Canuto e máis eu, cando caeron os outros o inferno pois el non pasou da terra, e cando as monxas topárono vagando pola veira do convento xunto cos calzóns perdidos de San Canuto, non se lles ocorreu mellor cousa que metelo no tarro e tapalo cos prenda intima de Canutiño, foder calquera intentaba saír.
AS cousas ían se aclarando inda ca parolada do santo comezábase a facerse aburrida, agora so faltaba saber quen o librara da súa doce prisión, San Canuto aclarouno, topara seus calzóns e colleunos, non sabia co seu cornudo amigo estaba no cacharro pero alegrouse de velo-Por certo- Dixo- Non veriades unha camiseta de Mazinguer Z ? ¿non?.
O demo levantou a man coma se estíbese no colexio, e todos miraron cara el- Comina eu para facer a dixestión dunhas latas caducadas que había no campo santo- Manolo sacou o anaco que topara e devolveullo o seu dono, xa estaba todo arranxado, o pobo tivo a súa procesión e o santo a protección que lle permitiu non caer o chan coma todos os anos, dez monxes dos mais fortes impedían ca xente se lle apertara a menos de dous metros, ademais no pobo abrira unha nova casa de Xogo , ben, mellor dicho no pobo abrira a primeira casa de xogo; o Diaño mantido chamábase, os dous detectives cumpriran a súa misión, Imimoto sentíase orgullos e Manolo xa empezara a collerlle o gusto a cousa ,así que o mellor investigaban os éstranos crimes de animais volátiles no pobo, pero polo de agora o único que farían seria descansar e relaxarse.

Estar non estivera mal o conto, pero xa se sabe que a un crego non se lle pode dar moito a razón que logo non aí dios que o ature.
- Que vos pareceu- Todos calaron como se non tiveran oído nada- Haber o Que vos pareceu? O caramuxo bufou case coma un gato, botoulle a man polo lombo e ca que lle quedou libre fíxolle un xesto a Antón para que servira outra
- Vera vostede, non é que non nos gustara, e soamente, e non o tome a mal, que lle temos o creto perdido- O da sotana mirouno ben mirado, mirou logo para os presentes cunha cara de inquisidor medieval que metía medo e falou
- A si que non me tedes creto, eh?, pero inda crendo ou non o que vos contei, ghustouvos ou non?
Todos asentiron, a dicir verdade a todos lles gustara, inda que si seguimos sendo sinceros calquera conto lles gustaba, inda que fora o que lle pasou o defunto (e que en paz descanse) Pedro o das penas, que era fillo de Marica a do Froaxo,que tamén ven tempo facía xa que che morrera, o caso era matar o tempo e que este se deixase.
O cura cun ramalazo de inspiración presuntamente divina, invitou a unha ronda, sempre e cando o deixasen contar outra historia, esta era sobre un bruxo e o mal que estes pecaminosos ( sempre en palabras de Don Avelino) personaxes poden causar as inocentes e descarriladas xentes.
- Si, si, si, moi bonito todo, presioso, pero déixese de caralladas e conte o conto carallo.
O crego pegoulle unha labazada na caluga, sorbeu un pouco da cunca, limpou as fazulas coa sotana, e comezou a falar, iso si moi baixiño, tanto cos presentes agachábanse preto del para oíres mellor.

Contos de taberna 13

2008-05-30T17:30:00.003+02:00

O misterio de Arlubre 5ªparte

Mentres tanto Imimoto xa rematara de ver todos os episodios de Policías que os seus monxes lle gravaran e tamén vira unha película no plus sobre un home que era perseguido por un crime que nunca cometeu, e pensaba como lle iría a Manolo coa investigación. Subiuse ó seu coche e marchou cara o pobo, topouse co seu axudante xusto na aba do monte que estaba preto da casa de citas, e alí púxose ó tanto de todo. Xuntos subiron ata a vivenda e chamaron a porta...Os golpes resoaron como si a porta fose de ferro (inda cá dicir verdade era de ferro) pero ninguén abriu. Deron unha volta arredor da casa, pero nin unha soa das fiestras atopábase aberta, buscaron algo co que abrir a porta,o monxe tiña unha radiogafía que sempre levaba con el, así que foi metela entre a pechadura e o marco e, abaneándoa un chisco conseguiron...tirala abaixo, a porta cedeu e caeu amodo, como para levarlle a contraria á física. Dentro non había ninguén, ou polo menos no anaco de dentro que eles vían dende fora.
Entraron amodo, avaliando cada pegada que marcaban na limpa alfombra que pisaban cos seus noxentos pés, un gato comía nunha habitación preto deles. Subiron as escaleiras e topáronse ante un gran corredor, abriron algunha das portas, pero non había ninguén; aquilo era cada vez máis sospeitoso. Manolo, atopou unha pava inda quente...e que se topaba unida a unha boca, nun principio non prestaron atención, pero cando a boca da que penduraba a pava comezou a falar decatáronse de que esta estaba unido a un corpo deses que, como din algúns, sonche menciñais, posto que curan todos os males con só botarlles unha ollada, eles xa non tiña mal ningún así que non se poderían beneficiar desas avantaxes. A boca dixo:
-Cabaleiros, como entraron eiqui-
O home e o espírito non sabían que resposta dar, aquela muller podería ser perigosa,incluso podería ser unha asasina e ter asasinado a alguén, por que ese é o trafego dos asasinos, e seguro que non era un deses asasinos afeccionados que matan unha vez e xa non matan máis, pola pinta seria unha desas asasinas profesionais que se acochan nas sombras cun coitelo de matar ó porco ou que che embeleñan pouco a pouco, a dama insistiu
cabaleiros como entraron, por favor contéstenme.

O defunto repúxose e contestou cun “eeeee, ummmm, nósss, eeee” có monxe traduxo como - Iso é o de menos señora. Que sabe do dono desta caixa de mistos?- Era unha tradución moi ceibe do que seu compañeiro contestara, pero a muller entendeuno a perfección, apagou o seu cigarro e díxolles:
-Seguídeme.-
Os dous homes a seguiron e chegaron a unha gran sala onde se atopaban outras mulleres
O cadáver non lembraba ver tanta muller xunta dende o ultimo día de defuntos onde os viúvos e as viúvas van a bailar cos mortos, el era o único que bailaba coa súa muller por que os demais o non ser oficiais non sabían cal era a súa parella.
Unha das mulleres, a que parecía de meirande idade berrou
Sentádevos e escoitade.

Contos de taberna 12

2008-04-14T10:25:00.002+02:00

O misterio de Arlubre 4ªparte

O son das latas so podía vir do nicho de Elmer; Elmer era un inglés que morrera no pobo tan anonimamente como calquera do resto dos defuntos, pero facía un tempo que marchara a dar unha volta e o ultimo que soubo del é que topara moza nun cemiterio en Deventer (Holanda) pero no seu nicho inda quedaban centos de latas de sardiñas en escabeche que tiña gardado por si de morto tiña fame. Abriu o nicho,que máis ben era unha cripta, e descendeu as escaleiras,mirou para as esmagadas latas e arrepiouse,o que tivera feito aquel estrago tiñache un bo problema de sobrepeso,as latas andaban ciscadas por canto recuncho toparas no fondo do mausoleo (1)
esmagadas e fanadas con ferocidade, entre elas topou un pequeno anaco dunha camisola;Gardouno no seu peto e seguiu buscando entre as outras cousas do lugar. Tras do moble bar,a esquerda da mesa de billar, topou outra pista era unha caixa de mistos, non era unha caixa de mistos calquera non, era unha desas caixas de mistos como as que saen nas películas e levaba pegado un chisqueiro onde con rotulador estaba escrito o nome dun coñecido puticlub do pobo...ben, era o único (si o era) e só tiña ás mozas que ensinaban aos cativos a ler e a escribir e se eran un pouco espilidos pois tamén algo de matemáticas,dos idiomas xa se encargaba o bo do sancristán que lles ensinaba o necesario para andar pola vida adiante, de súpeto, mentres meditaba en todo aquilo a porta da cripta cerrouse (2),bateu con todas as súas forzas na tapa do nicho (3) e sentiu como o Silencio lle contestaba, ao pouco Silencio Martínez, o sepultureiro, abriu a porta e deixouno saír,mentres se desculpaba. Manolo apenas atendeu aquelas suplicas de perdón, só chegou a escoitar algunha -Seras apanpanadiño, fendemillos do carallo mira que quedar dentro- esa foi a que máis escoitou pero el pensaba na casa do outeiro onde traballaban as damas de vida leda dando clases aos cativos. Pero xa se fixera tarde de outra vez e tiña que botar a súa partida as cartas, xa iría logo, ademais hoxe xogaba o novo, chegara o cemiterio onte mesmo e escolleu dous nichos mais alá do del.
A partida foi rara, non se sentía cómodo con aquel fulano a parolar da súa vida, se fora chofer de fulanito,se fora axudante de menganito....
-Ao carallo coa partida- Nunca antes dixera iso,fixera tres anos que morrera, e tres anos que levaba xogando a partida no adro, e érache a primeira vez que deixaba unha partida por que si,sen ningún xeito de motivo, os seus compañeiros de cartas sentíronse abraiados pero logo lle toparon substituto.
Manolo tiña outras cousas nos miolos,estaba a pensar se os diversos asasinatos que aconteceran no pobo que a pesar de ter o presunto sospeitoso no cárcere inda non se xulgaran...O motivo deste atraso era co xuíz estaba enfermo de Sarampón, a verdade é que o Xuíz sempre enfermaba de sarampón antes dun xuício,segundo din é pola tensión, malia que os máis desconfiados din que iso é unha escusa por que a tensión alí é a mesma que en todo o estado nacional, 220 voltios..
Por si as crimes tiñan relación con o secuestro do santo, comezou as súas pescudas pola vítima que parecía presentar un patrón diferente ás demais. As outras vítimas do raposo tiñan todas plumas; pero aquela burra estaba limpa, sen a primeira, polo que pensou que, quen a matara, tivera tempo dabondo para desplumala e escondelas... O caso complicábase a cada paso máis e iso dáballe medo, o raposo contentábase con matar galiñas e de cando en vez algún coello, non tiña senso que agora matase a unha burra vella.

(1) Creo que cada vez se facía máis grande a bo seguro que era un nicho multimorfo é dicir dende fóra parece un nicho máis pero ó entrar un se decata de que é unha cripta e cando descende os chanzos da escaleira decátase de que é un mausoleo.

(2) O comezar a subir os chanzos íase facendo xa máis pequena a cousa

(3) ves agora xa e pequecho de todo

Contos de taberna 11

2008-04-01T17:24:00.001+02:00

O misterio de Arlubre 3ªparte

Como a choiva fixérase mais intensa e ademais era auga de neve, todos trasladáronse o interior do templo. Os mortos continuaron a súa partida na sancristía e alí mesmo uníuselles o crego que cantaba as corenta en latín e mailo sancristán que as cantaba en frances, así ca partida trocou nunha pequena Babel, pero o máis interesante acontecía no confesonario norte; o confesonario sur estaba ocupado por dona Paquita que facíache tres meses que se estaba a confesar , inda que o cura so aguantou un mes e medio escoitándoa, agora pasaba por alí, de cando en vez, despois das misas para asentir un pouco e cá anciá non se sentise tan soa, por iso a reunión foi no norte.
O santo atopábase á beira da súa santa abogado que cun maletín aberto diante dela explicaba os detalles da súa defensa ó abade.
- O meu defendido esta facendo uso do seu dereito a folga, e ninguén pode impedirllo.
De súpeto Santa Ana comezou a tocar a guitarra creando as protestas de todos os alí presentes, polo que tivo que apagar o amplificador e poñer os cascos na testa para escoitar música.
- imos ver, ¿por que se manifesta? ¿ que é o que reivindica?
Mentres dicía isto Himimoto sentíase como Edy Murphy na súa película “O negociador”. Santa Rita engruñou o lombo.
- ¿Non lle sei? El só me dixo que non quería saír na procesión..
Himimoto deu unhas cantas voltas o redor dun dos bancos, tiña que pensar algo, se dicía unha verba inapta ou facía un xesto brusco, San Antón, poñeríase nervioso e podería facer un loucura, como romper un peto de animas ou matar o cocho, matar o cocho si que seria unha loucura moi grande, ninguén llo ía perdoar, o porco inda non pesaba moito e ademais había que esperar o San Martiño para sacrificalo, e o Santo inda estaba no caribe de vacacións, asiña había volver e para entón xa estaría o animal ben cebado e preparado. Tiña que pensar como o inimigo.
- Moi ben eu tampouco irei na procesión.
San Antón abraiouse.
- Diso nada! O único que pode faltar na procesión son eu.
houbo un silencio como eses que se dan cando pasa un anxo, logo o santo carraspeou e dixo
- A non ser.....
- A non ser que?. Espetou o abade.
-A non ser que se me poña unha escolta as vintecatro horas do día, e que se dobre o día da procesión,son as miñas peticións e non penso falar delas.
Tras disto virouse e liscou de alí, ó día seguinte, catro monxes do mosteiro, os mais fortes, chegaron o pobo, pero non foi precisa a súa intervención, San Antón desaparecera ,ninguén sabía onde podía estar,algúns dos mortos interrogados o respecto lembran que na noite despertounos un ruído enxordecedor como se fose unha apisoadora sobre latas de xoubiñas en escabeche.
- Estades seguros de que eran como latas de xouibiñas en escabeche? O cura tiña oído do prodixioso oído que teñen os defuntos pero non o cría,inda que tampouco cría que a terra tiña forma de berberecho e iso era un feito demostrado.
-Pois si señor cura-dixo un moi botado para diante-as de xoubiñas en aceite vexetal fan !CRUXC¡ e as de escabeche fan !!CLUNCHNOP¡ teñen un son máis conceptual, non sei se me comprende.
Sismundo non entendía un carallo e menos inda que tivese que ser un son conceptual, a el parecíalle mellor describilo como art deco ,pero doíalle a testa como para non entrar nesas cousas.
O abade todo o tiña xa falado,nin a conversa co Santo nin as pescudas que seguira lle levaban a ningures,precisaba de alguén que se pudera meter en calquer recanto, un axudante como os grandes detectives, como Starki e Huks,como Tintin e Milu...pero que podería ser...
Os xogadores remataron a partida entre berros e comezaron a saír da igrexa,uns pola porta e os mortos por onde lle cadraba, a choiva xa rematara facía tempo así que o que máis marchou para a casa a comer, e os que non comían pois quedaron no adro da igrexa a ver pasar as moscas que naquela época do ano andaban de flor en flor cumprindo ca súa importante tarefa de multiplicación vexetal,aquela tarefa lle fora trasladada desde ca derradeira bolboreta do pobo collese a xubilación e as abellas entraran nunha folga indefinida da que inda non tiñan saído.
O monxe fitou a Manolo que andaba a enredar cunhas pedriñas que topara no chan,xa tiña compañeiro e substituto para cando tivo que liscar precitadamente por non sei que cousa de unha lexión de formigas que bailaban a llenca no viño da súa adega. A escusa colou, de todas as alfaias artesanais que os monxes facían a única que o parroco gustaba de mercar era o seu viño tinto que ben podía pasar polo mellor barrantes, convencer ao defunto foi sinxelo, non lle gustaba o encargo pero HImimoto lle explicou que formaría parte desa eterna partida que Xogan Deus e o Diaño, e iso xa lle parecía mellor ogallá fose un subastado o que xogan, xa se vía diante de Deus cantándolle as corenta ao Demo....pero primeiro tiña que rematar coa súa misión e sabía ben onde empezala.

Contos de taberna 10

2008-01-06T16:28:00.000+01:00

O misterio de Arlubre 2ªparte

O párroco chegou durante os laudes, polo que tivo que esperar un chisco, non lle gustaba molestar os Franciscanos durante os seus exercicios de Tai-chi. O rematar, os monxes continuaron coas súas labores, uns a limpar os campos de arroz e outros a confeccionar vasos Ming e sombreiros de cana de bambu para vender aos romeiros.
O abade recibiu o crego e os dous comezaron unha fluída conversa.
- Konnichiwa
Comezou o crego.
- Hoayô. Gokigen ikaga
- Totemo genkidesu, arigatô
- Coffee ka kôcha wa ikaga desuka
- Kôcha wo onegai shimasu.
- Anata to watashi no aidani, por que estamos a falar en nipón?
Fíxose un silencio razoable e o cura respondeu a pregunta.
- Home eu facíao por respecto a túa nacionalidade.
- Pois a verdade é que nacín na Gudiña e dame o mesmo coma me fales.
- A min tamén.
De novo fíxose un brebe silencio, algo así coma media hora, e logo riron os dous, o cal Himimoto aproveitou para estrear a súa nova cámara de fotos.
O visitante contoulle o sucedido o local (ben, quixen dicir o abade) que parecía atendelo con atención, pero só o parecía;por que,en realidade, quedábase durmido e só collía algunhas cousas do aburrido monólogo do sacerdote. Que non ía a haber festa sen procesión, que si San Antón non sae o porco tampouco, etc,etc,etc. Cando Sismundo rematou o outro despertou das súas ensoñacións, o que pretendía o crego é que faga entrar en razón o santo e de paso saber as causas da súa negativa, o que era un bo caso para as inquedanzas detectivescas do nipón da Gudiña, pero esa noite botaban “policías na rúa do Vilar” pola televisión, e esa era a súa serie preferida ( xunto con Kollac) da que nunca perdera un só capítulo; bueno ten faltado algunha vez, pero tampouco é que foran moitas, e nunca o fixo de boa gana...
Ó día seguinte ( A noite só durou tres horas no pobo) o abade decidiuse a interrogar o implicado. Topouno xogando a partida no adro da igrexa; Manuel rebulía no nicho esperando o intre no ca súa muller liscase, e, namentres, San Antón ocupaba o seu posto con non moi boa sorte. O detective comezou a facer as súas preguntas o que provocou o enfado de outro xogador.
- Chisss, caladiño meu aquí non se molesta a quen xogha.
O que falaba era un deses mortos anónimos, ninguén podía saber quen era por que xa non tiña faciana.
A muller liscou despedíndose con educación dos defuntos e bicando a man do Santo,todos os presentes erguéronse e fixeron unha reverencia; aquela si que era unha muller, Chamábase Norma yeen, pero todos lle chamaban Marilín, liscara dos Estados Unidos farta xa de tanta tolemia dos seus paisanos, alí seguro cá deron por desaparecida ou morta, ela adaptouse ben a aldea e sempre foi feliz co seu home. A algún daqueles mortos caíanlle, de xeito literal, os ollos o mirar para ela.
Manuel, tan pronto a súa muller saíu de alí,saltou fora do nicho e púxose a xogarche a partida ,quedando libre o pobre do santo, que a ninguén lle estrañaba que fose pobre xogándoche tan mal as cartas como che xogaba.
Himimoto aproveitou ese momento para falar con el, Antón estaba disposto.
- A ver , qué chispa queres home?
- Pois verá - dixo o nipón- Por que non quere saír na procesión?
Un dos presentes, como quen no lle quere a cousa, chamoulle curioso. San antón quedou un intre calado e o tempo co ceo comezou a desprenderse moi a modiño da súa húmida carga contestou.
- So falarei na presencia da miña avogada.
E quen se non Santa Rita, avogada dos imposibles, para defender a alguén que vive cun porco. (Vai seguir)

Contos de Taberna 9

2007-12-26T16:40:00.000+01:00

O MISTERIO DE ARLUBRE( primeira parte)

Podía ser unha mañá calquera desas de outono se non fose pola tardiña, así que era unha tardiña calquera desas de outono no pobo de Arlubre.
O párroco botaba as mans a cabeza ; Xa non sabia o que había de facer para convencer a San Antón para que saíra na procesión.

- Pero imos ver San António, ¿Por que non as de saír coma todos os anos?
- Non insista don Sismundo non insista que non saio.
Mentres o párroco e o santo discutían o porquiño comía os restos de comida que lle daba o sancristán. Por preferir, o cocho, prefería donetes ou caviar, pero o Sancristán non llos daba por que ía contra a tradición, ou polo menos iso dicía nun perfecto e refinado francés. El nacera no pobo pero de sempre falou así; Tal desgusto colleu o pai ao oílo falar en gabacho, que dende aquela non se volveu ver por o pobo, e a verdade fixo ben, onde se viu que de unha nai e un pai que só falan galego nacese un rapaz que só fala francés. Que fala alemán? Pois tería un pase, por que o pai traballou en Alemaña e igual se lle pega a fala na sangue, pero francés....Daba moito que pensar.
O cura saíu ao adro no mesmo intre que catro mortos saían dos nichos
- ¡Ei! ¿Onde ides?
Increpounos cun sorriso nos beizos, ben sabia el onde ían, a xogar a partida alí mesmo,que haiche costumes que non se poden nin deben de rachar
-Pois ti Manolo andate con coidado que por alí ven o teu fillo
Efectivamente, Manolo o fillo de Manolo e neto de Manolo, pasaba por alí nese intre.
-Pero imos a ver meu pai. Que raio fai fora da tumba? Non se sabe morrer como todo o mundo ou que? Despois queremos que veñan turistas, coma van vir se ven estas excentricidades.
O seu pai arremeteu contra del.
-E que non podo xoghar a partida ou que? Dende logho, haberase visto, ademais, ha que ves?
O fillo fixo un mal xesto e o cura persignouse e seguiu o seu camiño, non sen antes lembrarlle o Manolo vivo que non lle berrase o seu pai posto que era o único morto oficial do pobo, na guerra, nos requetes, non pasou de soldado, pero alí era o único morto oficial, e todo por mor do malo costume que tiñan os mortos do lugar de se enterrar sen dicirllo a ninguén, a Manolo veulle a morte na taberna, mentres xogaba a partida, pero inda que llo pediu, esta non quixo esperar e a el nin de morto lle foden a partida; así que todo o mundo decatouse de que morrera.
O morto volveu preguntar
- a ver,di,Para que demo viñeches?
- Vin para dicirlle que miña nai vai vir mañá as doce a rezarlle un rosario,que se estea no nicho que fai moi mal efecto velo por fora mentres resa.
O pai asentiu mentres botaba as cartas e o seu fillo liscou mentres prendía un pito.
Don Sismundo xa case chegara o mosteiro, alí ía falar co abade, frai Himimoto, este era un de eses monxes pecho nos libros, cultivando o corpo e o espírito, tiña centos de libros lidos, o seu favorito era sen dúbida “Os crimes da rue Morgue” de Alam Poe, inda que lía a Ágata Cristey moi a gusto tamén; “Dez negriños” era outro dos seus preferidos... ( Vai seguir)

Contos de Taberna 8

2007-12-15T14:03:00.000+01:00

RES

Cando chegou o ciber, o dono xa lle acendera un ordenador, era como un poder místico, ó abrir a porta sempre tiña un ordenador aberto para el. oSentouse, e conectouse a canle Vilagarcía e mais o Fontecarmoa ó pouco tempo xa tiña varios privados dos seus amigos dos canles, cos que mantiña unha boa e cibernética amizade, de súpeto recibiu un privado de alguén que non coñecía
Res meu
Que?
olás a todos
Bueno a ti
Que tal estas meu?
El sentiuse estraño, non contestou a pregunta e abriu as outras conversacións contestou algunha e Despediuse de outros que marchaban ou simplemente poñíanse en espera e volveu a esa outra a o ver que de novo lle escribira
olá?
De que che coñezo?¿
a resposta fíxose esperar.
Non eres Xan¿?
Non, equibocacheste, sintocho
de novo tardou a resposta, tanto que xa ía a cerrar ese privado.
Ben, é igual. Que mais ten? es lesviana?
SUTUR é masculino.
eu son un tio
xa
haiche moito camuflaxe por aquí
de novo cerrou o ¨queri¨ e contestou os amigos que lle quedaban pola canle, o alcume de sexi_boi latexaba en vermello nunha pequena fiestra pero non lle importaba antes quería contestar a quen coñecía, de todos xeitos xa case non lle quedaban moitos amigos conectados así que non tería que esperar moito aquel fulano, contestou unha pregunta o trivial na canle Vilagarcía e botou unha parvada no Fontecarmoa e de novo abriu a conversa.
De onde es ti?
eu de Vilagarcia e ti?
de Boiro
bonito lugar
Contestou por contestar, sen moitas gañas fregou os ollos e abriu unha larpeirada que tiña no peto do pantalón
A que te dedicas¿?
coñeces Boiro?
Xa empezamos con macacadas, pensou para si, alguén estaba xogando coa música que soaba e de súpeto comezou a soar música clásica o que provocou unha gargallada xeral.
Son filosofo
eso esta ben, teño un bo amigo que é filósofo
a música cambiou de novo esta vez era máis acorde co lugar, ou polo menos máis habitual, por o cá xente xa non lle prestaba atención.

si e moi ben
de uqe queres falar¿?
do que ti queiras
non se me ocurre nas
dime
Lebo moito tempo forzando as miñas neuronas e as miñas conexions dentriticas
usa a testa e o maxin
xa
pero a mente e moi complexa
Sutur ergueuse e foi cara a máquina dos refrescos botou a man ó peto e decatouse de que non tiña troco, acercouse ó ordenador e de pé escribiu unha contestación calquera
si eso é certo
logo pediu troco ao rapaz que atendía o local, andaba a xogar unha partida en red o half life e mirouno un chisco mal, sacou unha auga da máquina e, Mentres botaba un grolo, continuou escribindo.
o maxin é positibo a fantasia non.
Escribiu o primeiro que se lle pasou pola testa, xa estaba un pouco aburrido daquela conversa pero non tiña moita máis xente coa que falar, inda era moi cedo e todo o que había pola canle era rapazada.
si, a fantasia tamen pode selo.
un exceso de fantasia conduce a tolemia, ou eso opino eu.
todo en esceso e malo
ademais como decia aristoteles todo na sua xusta medida.
si pero hai cousas que son mais dañinas en menor cantidade que outras
disconnecty
Merda,dixo en voz alta, o rapaz do ciber oíuno e díxolle que entrase por ctv. Que non tiña ningún lag e era máis difícil que se caera
conectouse de novo e seguiu ca conversa.
Perdoa cainme,que me diseches
non te preocupes, xa me decatei
pois o que che decia, onde esta o mais ou o menos dunha cousa?
creo que depende de cada cousa e do que a rodea de cada estimulo ou situacion.
o mais e o menos esta na tua conciencia
pode ser pero cando a conciencia e colectiva?¿
hai troca a cousa, por que cada persoa é unaha cousa, cada persoa é un mundo
por iso mesmo non se poden glovalizar os sentimentos.non sempre podemos saber o mais combinte para os demais.para min a tristeza por pouca q sexa é mala ,pero para ti poder ser un aliciente para mellorar.
Naturalmente, oes sabes que es moi interesante
eso repercute no individuo e na sua propia liverdade
Gustache leer?¿
as persoas son ceibes cando creen selo, as suas taras e defectos ou excesos impidenllo.Non existe un ponto medio q consiga o equilibrio.
si existe,o equilibrio existe, o cosmos e gobernado por un equilibrio.
Sutur botou unha pequena gargallada para si mesmo, con unha clara aplicación do similiquitruqui conquereu có seu opoñente se alporizase un pouco quizais isto lle daría emoción a charla, botou outro grolo e seguiu amolando.
mellor dito por un desequilibrio o caos e a perfección.
NON
Todo o que se trata de regulamentar destruese.
no existe o caos
fixate nas leis nunca son perfectas
o destruimos os humanos cas nosas imperfeccions.
esa destruccion é caos,o mundo xurdiu do caos e é caos
surdeu dun principio motor co rixe todo
pero non ten por que ser un motor perfecto fixate no motor dos coches fan ruido averianse e son motores.
Comezou a ser un chisco cínico na conversa, pero non o facía por mal sinxelamente aburríase
foi unha enorme esplosion que truxo a ¨perfección¨
non, iso dixo hawking pero non chegou maís alo, a razon e limitada.
Non digo xa que o dixera o fulano ese,é un feito que para facer unha fermosa escultura tes que destruir a pedra, trasformala bruscamente.
e de onde surdiu esa esplosion de gases?¿
pois o mellor dunha espansion escesiba doutro universo
e de onde xurdiu ese universo?, xa che collin.
Iso é o que crees ti, pensou para si, e continuou escribindo.
de onde xurde a enerxia¿?
a enerxia non xurde, soi o se trasforma.
exacto soio se trasforma,é algo que esta sempre ahí pero soio se trasforma xamais se destrue, ahí queria chegar.
De certo non quería chegar a ningures pero a frase pareceulle impactante,a parolada non era unha sinxela conversa, non, nada máis afastado da realidade, era unha caza do filósofo levada a cabo por un peón sen estudos.
o universo e igual, non se crea nin se destrue soio se trasforma
non o universo non e como a enerxia
o universo non e mais cun conxunto de enerxias que forman masas,creo que Democrito tiña razon e non existen máis ca atomos e valeiros
pero ti me falas da masa, el era materialista, as masas teñen principio e fin.
Pensou que agora se metera nun ruela moi estreita e tiña que atopar unha saída se non quería perder aquela batalla dialéctica.
si claro, pero a materia que conforma as masas e infinita polo tanto todo e infinito.
Sentíase satisfeito xa case saíra do encerro no que el mesmo se metera.
pero por elas mesmas non teñen vida se non hay algo que as anime.
Botou outro grolo e pensou un pouco,decatouse de que tiña moitos privados que a xente lle foi mandando pero non contestou ningún, así que cerrounos e continuou.
si
estou dacordo en que todo e infinito no seu xeito de enerxia.
volveu pensar.
Q crees que sustenta a masa
¿?
Se estas dacordo conmigo en eso,estaras dacordo na infinitud do universo y en que se pode crear e destruir?
si ahí infinito non hai principio nen fin.
EXACTO!!!
Non savia moi ben polo que facía esa exclamación pero sentíase capacitado para gañar a conversa.
se non fora infinito seria finito
valla un razoamento,pensou, para iso non che fai falta ser moi listo.
entonces,todo e infinito e o que sucede xa sucedeu, eso é caos non ter nin orden nin principio nen fin.
no es caos por que hai equilibrio,ben outro dia seguimos, teñome que ir, foi un placer, eres unha persoa culta.
que dis home? Se non pasei de 8º de E.X.B.,pero trato de usar a miña pouca materia gris
Sentíase satisfeito,como se gañara unha gran batalla sen derramar nin unha soia gota de sangue
eso non importa ti eres culto,sigue a cultivarte,debeches estudar filosofia
quizais nun futuro, quen sabe¿? Coida
=mente,eres un tio intelixente
Xa se sentía molesto con tanta adulación, a el chegáballe con saber que fora o igual dun licenciado, non precisaba de máis nada.
ben non troques o nick sa che buscarei eu
coñeces a xotica_20¿?
estuben falando moito con ela pero non a coñezo
como é posible se estibeches falando con ela?
Sutur ben savia que era xotica_20,era a súa moza, un pouco galdrana, e quería pillala infraganti.
sabes cual era la maxima de socrates
pois non temome que non
coñecete a ti mesmo
para coñecer os demais.
pero coñecerse a un mesmo leva toda unha vida
e inda asi non chega
non o dudo
<*sexi_buey> *gustariame haberlo conocido
a conversación volvérase aburrida de novo, xa perdera aquel aliciente competitivo que tiña antes e a súa moza xa marchara do irc, así que sutur decidiu darlle un pouco de emoción, inda quedaba un pouco para recoller a rapaza e ir de marcha por Cambados.
gustariame telo coñecido
a min tamen pero inda non domino a parasicoloxia
pola súa mente pasou coñecer a Xulio Verne
gustache a parasicoloxia¿?
non demasiado tuben unha mala esperiencia.
dime
tíñao outra vez onde quería,outra discusión sen senso.
creo que non é o que creemos que é
non tivo resposta,mirou a barra de lag e esta indicaba 3 segundos de súpeto esta apareceu.
¿?
é algo que esta ahí pero non son espiritus,se non outro xeito de cousa.
que é enton?
poden ser xeitos alternatibos do que coñecemos
si, estamos a falar doutros planos de existencia.
ademais a mnete e mais poderosa do que podemos imaxinar
si,estou dacordo
Sentiuse desilusionado, el tiña que estar en desacordo,se non ¿onde esta o debate, o foro que el quería?.
Poden ser cousas creadas pola mente incoscientemente.
Non!
Ben,xa estaba outra vez onde lle gustaba.
ti crees que non? Por¿?
Riuse cinicamente para si mesmo,so estaba a botar un anzol para coller o peixe que había no fondo dunha poza
Estan ahí inda que non os vexamos,nos estamos nun plano fisico.
si,pero la mente actua nun plano que non dominamos
ahí sete planos de existencia
É algo superior
si
e non sempre se domina
estou dacordo
Xa empezamos outra vez co estou dacordo, dixo para si sutur.
eso proboca cientos de cousas que en moitos casos non percibimos pero en outros , si o facemos pero non logramos entendelas.
si,claro,como te chamas¿?
Notou co seu interlocutor perdera case tantas gañas de seguir coma el,pero quería rematar o seu discurso.
eso é o que proboca moitos fenomenos paranormales
agora que rematara accedeu a responderlle.
Anxo e ti?
Iago
encantado 
=mente coidate
por fin remataba e sentíase gañador.
bueno ciao
sexi_boi has left #villagarcia for excesibe sex
cham pone +i a sutur.

A dicir verdade ninguén entendera un carallo polo que agradeceron a entrada espectacular do cura ,Don Avelino, que non traia moi boa cara.
-quen carallo atou o porco na porta da sacristía
Neguen contestou, o cura volveu a preguntalo, a súa raída sotana estaba chea de neve, mentres a sacudía rosmaba a saber o que en latín. Don Avelino era un cura un tanto raro, aparecera no pobo, ca sotana que inda levaba, fai moito tempo, tanto que ninguén o lembra, o caso é que non é un cura ó uso; se ten que soltar un arremecajo no carallo sóltao como se tal, e non e a primeira vez que sae da taberna cunha borracheira meirande se cadra que a do resto dos parroquianos, iso si, co viño da sacristía non lla toque ninguén, e a porta tampouco.
Pediu un tinto e bebeuno a toda presa, botou algunha que outra peste pola boca e preguntou
- ¿A que carallo andades logo?, ¿seica entro eu e remata o conto?- Votou unha ollada para todos e continuou- Non andariades a falar mal de min non?, mirade que vos escomulgo.
-Non don Avelino, non- Dixo o Antón mentres lle servía outra cunca- Estabamos a contar cada un o seu conto, non sabe? Historias desas que se oen por aí en diante.
- Non serán de guarras, non?
- Home de todo aí pero de guarras inda non se contou ningunha- o cura quedou mirando para o baiuqueiro un intre
- é che unha magoa por que a min ghustariame ter escoitado alghunha- Todos botaron unha gargallada, inda que de cando en vez os máis novos lle facían algunha falcatruada, era ben querido entre os seus parroquianos, se tiña que remangarse a sotana e sachar na leira con alguén ala o facía, e se tiña que ir a cazar un teixugo que comía o millo, alí estaba el tamén.
- E por que non conta vostede unha carallada- dixo o panduriño
-Non home non que vou contar eu- O resto dos alí presentes animárono con diversas trapalladas, así que o cura, o final, rematou por ceder
-Ven vouvos contar unha historia que aconteceu un bo dia no pobo de Arlubre, vouvos contar o misterio de Arlubre, que é unha historia que se oe en segredo polos corredores do seminario

Contos de taberna 7

2007-11-19T16:42:00.000+01:00

CORRER

Correr por correr iso é o que é. Que chispa negra fai el nun sitio que non coñece con xente que non coñece correndo sen rumbo no medio da noite?.
Cos ollos ben abertos pescudaba todo o que podía tentando fitar algún coñecido. Nada,nin o primeiro. Onde se meteran? Que carallo facía el en pantalón curto naquel sitio estraño e a correr? Non debía ter bebido tanto e menos sabendo que mañá tiña a súa voda.
Si que o foderon ben,vaia despedida lle montaron, pero esta chacota non lle tiña graza ningunha, quería moito a Tucha e non quería chegar tarde a voda e menos cando ela prometera esperar sempre por el; gustáballe correr, si , pero cos seus amigos e non na véspora do seu casamento. O curioso é que aínda que quería deterse os seus pés non lle respondían e era vítima daquela imparable maratón.
inTentou pensar como chegara alí, só lembraba que o deixaran no camiño que vai para a súa casa, e que pouco antes de chegar a ela viu unha luz na fraga, agora atopábase atravesando lugares que non coñece, correndo entre aquela estraña xente sen poder deterse nin un intre.
intentou falarlles:
- Oes. Que demo é o que me acontece que non podo parar?
Preguntoulle a un ser espelido e cunha pel tan clara que parecía da cor do luar, este sorriu e non dixo nada.
A algarabía daqueles seres era incrible , canto máis lixeiros ían máis berraban.
- Onde demo me meteron eses? ,cando os colla.
Os folgos comezaban a faltarlle, e aquelo non tiña traza algunha de rematar. O reloxo facía tempo xa que se detivera, a bo seguro que na reloxería non lle trocaran a pila, pensou, se non como se explica que se lle acabase se inda non facía unha semana que a levara a cambiar, xa falaría con eles; agora, o único que lle preocupaba era poder chegar a súa casa antes da amañecida.
Seguiu correndo quen sabe cantos quilómetros, parecendo estar sempre a beira das súas posibilidades, pero seguindo cada vez máis e máis lonxe, sen poder parar, entre o barullo que facían os outros corredores.
De súpeto,decatouse ca velocidade que levaba era imposible para un ser humano. Pechou os ollos e deixouse levar por aquel estraño xentío; cagouse en todo aquelo que sabía e considerou oportuno facelo. Cando volveu a abrir os ollos sentiu ca súa marcha era cada vez máis lenta, de súpeto caeu rendido.
Nun primeiro intre, cando xa tiña os ollos ben abertos, pensou que todo fora un soño, logo,ó ver o estado do seu calzado, comprendeu que non fora así.
Por sorte inda comezaba a saír o sol, daríalle tempo a ducharse e ir á voda sen problemas.
Ó chegar as escaleiras da súa casa sorprendeuse co a vista de Tucha, pero unha Tucha distinta, xa entrada en anos ,cos seus cabelos brancos e que comezara a chorar o velo chegar.
De súpeto faltáronlle as forzas, sentiu o seu corpo dobrarse e o mirar as súas mans engurradas coma as da súa amada, comprendeu que non correra unha noite, se non anos nunha tola maratón do demo.

Inda que non pedira atención todos lla prestaron, gustaron da historia, breve pero intensa como a describiu señor Miguel, todos estaban de acordo, fora unha boa historia pero moi breve, acaso ninguén sabería unha máis longa? Todos pensaron no compañeiro que tiñan a súa beira pero ningún deles, nin eles mesmos, crían sabe-la, así que a cousa terminara.
Antón puxo a radio e escoitaron unha emisora de sabe deus onde, e todos chascarrearon a un tempo como si fosen un coro de chasquirrilleiros, pero como non existían eses coros a cousa non tiña máis importancia, alguén tirou unha castaña a radio e Antón berrou algo que non comprendeu ninguén agás o aludido que se acochou en si.
-Isto é unha carallada- dixo o Panduriño- E si volvemos a empezar, eu conto outro conto e vós seguides. Todos asentiron, e algún incluso bateu mans con énfase. Antón botou e cobrou outra rolda
-Este conto máis ca un conto é algho que me contou o fillo da Furruxa sobre a carallada esa de internies non sei se vos ghustara.
-Ti cala e conta- Espetou o caramuxo, Manolo empezou a sua historia.

contos de taberna 6

2007-11-11T22:12:00.001+01:00

AGOIRO

Sentíase cansa, camiñara toda a xornada dende a súa casa ata o pobo veciño, para visitar o médico,a brétema comezaba a gañar terreo nos campos polos que pasaba,seguía a doerlle a cachola e o peito pero o médico dixéralle que era algo nervioso, así que se quedou moito mais tranquila, ó lonxe oíase o repenicar monótono dunha campá, o mesmo son que facía oubear os cans co seu pregón de morte, intentou facer memoria e non lembrou que se fose enterrar ninguén na parroquia, será doutro lugar e o vento do norte traerao ata aquí.
Sentouse un anaco a descansar, a dor aumentara e non podía camiñar moi ben, notou a friaxe entrarlle por o lombo, así que decidiu continuar antes de poñerse peor, non quedaba moito para que chegase a noite e non quería que a atopase por o monte adiante. Ergueuse cun pequeno salto que daba idea dunha pasada axilidade, hoxe xa desaparecida case que de todo.
Rosmando para si mesma camiñou ata case a entrada da aldea, a o lonxe puido ver unhas luces que nun principio non soubo identificar.
-Arre demo,inda vai ser a compaña, era o que che me quedaba.
A modo e con certo medo acercouse a comitiva pero non puido alcanzala, inda así quedou máis tranquila ó poder ver que non era mais ca un enterro. Estrañouse do horario pero cousas peores tiña visto e sendo o cura un pouco comunista como dicían non lle estrañaría moito que argallara iso para amolar a os outros párrocos dos arredores. Ela de certo non tiña nada contra dos comunistas pero ensináronlle que eran fillos do demo e non podía entender coma un fillo do demo se puidera terse feito cura. Ó ver que non podía alcanzar o cortexo fúnebre baixou a marcha, xa lle preguntaría a Polacha quen se enterrara con tanta urxencia que nin necrolóxica vira por ningún recuncho.
Chegou á súa casa matinando estas cousas. Non cenou moito, a dor do peito non llo permitía así que se foi a durmir pronto.a o erguerse pola mañá atopábase mellor,a dor de testa desaparecerá e o peito xa non lle doía tanto. Almorzou ben, unhas torradas de pan con aceite e un pouco leite bebido para ela xa era un bo almorzo; logo movida pola curiosidade foi directa a casa da súa veciña,chamou por ela e non contestou.
-A saberes a que hora se deitou esta- Pensou- Abra que vir mais tarde.
Volveu á casa, o peito comezara doerlle de novo, pero nin comparación co que lle doera o día anterior, colleu o pan e votou unha parolada co panadeiro o que aproveitou para preguntarlle por o enterro que vira a noite anterior, o home estrañouse
- Señora Moncha, esta sejura de que viu un enterro onte a noite?,por que a verdade eu non me decatei de nada diso é a primeriña que me di aljo.
Contoulle como vira as luces o lonxe e como temera de que fose a ueste que xa de nena a vira e botou co aire moito tempo que inda non sabia como tivera curado,contoullo todo o que vira e mesmo que lle parecera velo entre a xente, pero non insistiu moito por que non quería que a tomase por tola.
Comendo o codelo do molete volveu chamar a súa veciña, era un señora gorda entrada en anos pero non tantos como ela, esta abriulle a porta e saudouna con moita reverencia.
- Olá señora Moncha. Como se atopa hoxe? Que lle dixo o médico?
Falaron moito tempo destas cousas e mesmo de outras que non viñan moi a conto ata que se atreveu a facerlle a pregunta.
- Oes, Ti non fuches onte a ningún enterro? A outra muller estrañouse da pregunta e fixo un aceno que deixaba ver o que lle pasaba por os seus miolos.
- Pois non, non fun, fun antonte un cabo de ano por unha sobriña dos de Castrofeito, pero non lle fun a ningún enterro. Fíxose un silencio e de novo seguiu falando. E logo por que o di?

-Por nada miña filla, por nada; é que onte eu xuraría que vin un enterro pero xa me estrañou a min da hora. A Polacha a esas alturas non lle quitaba ollo a Moncha, ou estaba tola ou non sabia de que carallo estaba a falar.Contou todo o que vira e sentira outra vez mais xa ela mesma se empezara a convencer de que todo aquelo só fora un soño,que máis tiña , pasara o enterro, se foi certo a bo seguro que non fora ninguén da parroquia, o mellor un amigo comunista do cura e por iso non querian que se soubera nada, por que os roxos non se poden enterrar como os cristiáns que disque non o son. Volveu a súa casa, o pouco tempo na aldea non se falaba doutra cousa que da historia ca Moncha contara, hasta os rapaces pequenos coñecíana con pelos e sinais. Que si a Roibeira choraba moito, que si o señor Paco lebava o cadaleito, todo, sabíano todo tal e como o contara ela a súa veciña e durante un tempo non ouvo outra cousa na boca de toda a aldea. Un día o panadeiro decatouse de que xa facía tempo que non vira a señora Moncha, e cás barras de pan non as recollía como tiña costume se non cós cans ,aproveitandose desa estraña ausencia, tiñan algo mais que restos na súa dieta. Cando entraron na casa o fedor era insoportable, abafaban co cheiro; alí, toparon o cadáver da vella, xa consumido e cos primeiros síntomas de podredumbre.
Non se esperou o outro día esa mesma noite enterrouse, e o señor Paco foi un dos que levou o cadaleito mentres a Roibera como boa plañideira que era non paraba de chorar, e de súpeto por a cachola de toda aldea pasou unha mesma idea cos fixo tremer, inda que ninguén se atreveu a dicilo nin nese intre nin en ningún outro a señora Moncha vira un agoiro do seu enterro.

Tanto como estarrecidos non quedaron,pero tampouco moi tranquilos, moitas veces tiñan escoitado desas historias e sabíanche ben que non eran ningunha broma, algún respingou polo baixo, outros calaron, e de novo como moitas veces fíxose un silencio incomodo que ninguén , a pesar de sentilo estaba disposto a rachar, Antón decatouse e sorriu para si mesmo, conseguira o que quixera, botou man da botella de sansón avreuna e serviuse unha copiña, aquelo fixo reaccionar a todos que de novo berraban e discutían entre eles mentres pedían as súas copas. So o Irlandes seguía calado e como se non lle importase que lle escoitasen empezou a súa historia.

Contos de taberna 5

2007-11-04T13:42:00.000+01:00

O RETRETE ASASINO (OU EXCRECIÓN FATAL)

Era un xélido día de Nadal, nunha cafetería (omito o nome por non facer publicidade) atopábase Raimundo Estévez Cossus, de profesión contable e residente na rúa do Vilar en Santiago, tomando o seu "cafelito" matutino; de súpeto lembrou que non excretara ó saír da casa, os seus ollos acendéronse; non podía ir na oficina, se quería o aumento de soldo tiña que deixar o fígado enriba da mesa.
Correu cara o retrete do establecemento, ó entrar foi invadido por un abafante cheiro a devoltos seguido dun són que identificou como o ruído das vellas
tuberías de chumbo. Baixou o seu pantalón de Adolfo Domínguez e sentouse no cagadoiro ( perdoade xa fixen propaganda) para erguerse como unha chispa para á mesma velocidade retirar os calzóns, de novo co cu no retrete comezou a súa excreción (acompañada polo que oín dunha suave micción) ; cando xa remataba sentiu que algo turraba del cara a baixo , el turrou para arriba con todas as súas forzas e non lograba zafarse do có suxeitaba, agarrouse da cadea e a auga fixo que se poidese ceivar do seu perigoso enemigo ,pero tal era a forza que puxo no seu empeño que non puido evitar bater contra a porta e caer o chan ca testa fendida,o brazo meteuno xusto no buraco do váter, que sen piedade cerrouse encima de si arrincándolle o brazo o sufrido mingitor.
O sangue cubría as paredes,o baño saltou sobor dun pé do desgraciado Estévez que, para librarse do asesino, turrou de novo da cadea , o váter soltouno o tempo que emitía un laio de dor. O sangue cubría agora as paredes, o escusado e o corpo do oficinista; o retrete comezou a cuspir aquela auga que lle facía tanto dano, algunha caeu sobor do bandullo do señor Cossus, e resultou ca auga non era tal , era acedo e, nun intre abriu un enorme buraco naquel repoludo fulano, buraco polo cal saíron as tripas. O retrete case recuperado, comezou de novo a chuchar o pé de Raimundo , este ultimo, suxeitando as tripas ca súa man, turrou da tubería sabendo que xa non tiña posibilidade de se salvar; e o acedo comezou a brotar dela e a desfacer tamén os dous rivais.
Cando Andoni Odol Ahula (viaxante e residente en Alsasua) foi mexar, non atopou o retrete, alí só había unha mestura de sangue,tripallada, miolos e louza; así que o único que fixo foi vomitar, por que aquel home non estaba afeito a aquelas desfeitas.

¿Gustouvos o conto?

-.Como non nos había gustar, mañán xa llo conto a muller para que llo conte os rapaces antes de ir durmir.
Inda que ninguén o quería recoñecer a historia si que daba un chisco de medo, e máis inda que medo noxo, algún dos que tiñan pensado visitar o escusado preferiron aguantar un anaco máis. Xa poucos quedaban por contar un conto, pero todos se animaran a facelo, Antonio fixo calar a todos, dispuxo unha rolda gratis, apagou algunha luz e empezou a falar a modiño, o naris vermello dáballe un ton estraño na penumbra na que se atopaba.- Escoitádeme carallo, escoitádeme que vouvos contar un conto de medo dos de verdade, non maricalladas, vouvos a facer estarrecer.- Alguén riu e el fitouno coa cara que lle puña os morosos, o atrevido calou de contado.

Contos de taberna 4

2007-10-28T23:24:00.000+01:00

Levado de ñapa

Lembro aquelo todo, cada intre repítese dentro de min. As campás que marcan os pasos dos cadaleitos marcan tamén a miña culpa, o mesmo cos saloucos dos alí presentes. Pensas e volves a pensar e se cadra non o tiñan merecido; aquel fulano estaba moi fodido.
Era cedo e o orballo entrábame por o lombo deica os ósos. Vino entrar na casa, cunha bolsa apertada contra as súas costas, lixeiro coma un gato. Pensei <> e carguei a arma. Subín os chanzos correndo o sangue axitábaseme. Deixei a porta franca dunha patada, e alí estaba cos ollos húmidos e abertos, sen entender rem, sacando da bolsa os restos de comida que recolleu no lixo. Un neno pequeno choraba no colo dunha muller, a súa dona e o seu fillo a bo seguro. Non houbo tempo para verba algunha. Tres tiros, coma sempre, dous no peito e o último na testa. Para min o home caeu a cámara lenta, a súa dona apertouse a el, emporcándose no sangue espallado polo chan. <>; Baleirei o cargador na muller e o cativo. Este, inocente non comprendeu nada, morreu limpo. Agora mentres tres campas cobren eses corpos, que quizais todos esquezan, inda non sei por que o fixen, pero esas rochas que cobren os cadaleitos pesan sobre min, e eu non quero ser eterno, non quero ter sempre esta dor. Ogallá que neve logo, gústame o sorriso dos nenos xogando.

- Carallo caramuxo, onde oíches ese conto. – como non recibiu resposta o Irlandes insistiu – ¿ouchis o? Onde escoitaches ese conto-
- Que non é un conto carallo que mo dixo un curmán segundo da miña muller que lle pasara o seu curmán-
Algún botou unha gargallada, o conto fora serio, incluso algún botou unha bágoa pero do caramuxo ríanse por o que fose. -Se é por contos de medo eu sei un que me contaron cando estaba na facultade en Santiago- Bardallou o Señor Miguel- pero igual non vos gosta.-
- A nos gostanos todo mestre, conte,conte- O mestre púxose serio – Estades seguros, non é un relato nada agradable- Algún riuse, outro apurou o chato e o que quedaba fitouno sen dicir nada, pero o Antón faloulle – Veña home, que non somos nada mixiricas- o caramuxo cuspindo media copa sobre os demais tamén quixo animalo – Si vira vostede o que eu vin, si vós virades o que eu vin por esas terras apartadas dos cristiáns-
Si, si caramuxo, o que ti dighas, pero deixa co mestre conte a historia- Miguel arranxou o nó da súa gravata e de novo e por ultima vez , como nas estacións de trens, deu un aviso. – advírtovos que non é agradable pero ben, alá vou

Contos de taberna 3

2007-10-22T17:54:00.000+02:00

saloucos

Dende onde se atopaba podía ver toda a habitación, uera un cuarto pequeno pero con moita luz e iso facíalle sentir mais vivo. Era paradoxal toda a súa vida tivo medo de estar só e toda ela estivo só, non tiña mal carácter pero de ben seguro non era unha persoa agradable; ¿o por que? Quen sabe, quizais polo mero feito de ser coma era, feo e pouco aberto. Téñenlle gustado moitas mozas pero ningunha atopou nel nada, o mais normal e co rexeitaran ríndose del ou se non era rexeitado o remate a relación era por mero interese,pouco tiña que dicir das súas dúas únicas relacións, el tiña a alma desfeita, ¿que era o que lle deparaba o mundo agora? ,¿que seria o que faría?, a el gustáballe aquela rapaza, non sabía como pero ela decatouse, e o remate todo acabou coma sempre para el, pero non era un final sen principio máis, xa non tiña gañas de seguir adiante, mirouse o espello e apercibiu que endexamais seria nada. Chorou para si , non quería cos veciños o oíran por aquelas paredes de merda que deixaban pasar todos os ruídos que se facían nos outros pisos. Sentouse na esquina daquela habitación e non se moveu de alí en horas, torturando a súa memoria e os seus sentimentos; de súpeto reparou en que alí, a carón da televisión, un home un pouco gordiño mirábao sen dicir nada, fitáronse durante un tempo coma espreitándose as suas trazas, ata co estraño ergueuse do chan onde sentarase para meirande comodidade e saíu cara a cociña.
Elías tardou un chisco en reaccionar e logo batendo a cachola e fregando os ollos seguiuno.O home estaba preparando un bocadillo cun pouco de chourizo e cando notou a presencia do outro díxolle:
- Mira rapaz non tes que chorar, ¿que perdiches?
outra vez fregou os ollos quen era aquel vello que estaba alí, como merda chegou a entrar no piso, non tiña nin unha xanela aberta, e a porta estaba atrancada por dentro; quixo preguntarlle pero só soubo contestar a enquisa que lle fixeran.
- A vida.
- ¿A vida? Pero se case non a coñeces, ¿que podías pedir zoupón?
Pensouno ¿que podía ter pedido? Sen poder evitalo deixou saír un salouco que morreu pouco mais lonxe dos seus beizos, ¿que podía ter pedido?, pensou a resposta un chisco, para el foron séculos pero en realidade eran meros segundos; podería pedir un pouco de ledicia, pero el só quería que alguén o quixera como el acostumaba querer, co corazón.Pero non respostou, fixo el unha nova pregunta.
- ¿Por que non podo ser feliz?, ¿por que ninguén me quere?
As bagoas esvaraban pola súa faciana sen deixalo case falar.
- Chámome Valentín- Dixo o vello. – e dende logo es unha mancha moi gorda no meu expediente, pero non perdas a esperanza algún día aparecerá alguén que....
- ¡ E unha merda! Levo oíndo iso toda unha vida, e non pido tanto coño, só pido un pouco de cariño e que alguén espere por min e que me bote en falta e que me dea un bico sincero, pero Xa Sei que é moito pedir.
O estraño pareceu desconcertado,que pasaba,como se lle fora das mans aquelo que el cría dominado.
- Non che entendo.
Foi o único que soubo dicir, por primeira vez na súa existencia non soubo que respostar, o rapaz riu amargamente, o seu corazón e a súa mente atopábanse a punto de estourar.
- ¿non me entende? Entón vostede nunca estivo no meu caso, quixen a unha moza durante moito tempo ¿sabe? E de súpeto decátome que ela non me quería a min . foi moito tempo de cariño non correspondido, no que sentías que algo faltaba, e logo cando todo estoupa, decátaste de que es a ultima merda do mundo, pero tentas pensar que non pasou nada, e voltas a querer con meirande cariño que antes, e decátaste que canto máis cariño lle das máis se ri de ti.
Fixo unha pausa que deu un aire máis dramatico a sua narración, choraba con tristeza abrindo o seu corazon a un estraño.
- se só fose rirse, pero ben; un tenta seguir, pero decátaste de que nunca lle gustas a ninguen e que só oes a mesma resposta, mira non sei, non me atraes ou mira se non fora por.... nunca teño o que as persoas que eu quero desexan.
O Valentin frunceu o fronte e suspirou preocupado.¿Que facer? Era un caso ben complicado, ¿como facer que ese rapaz sentise outra vez ganas de querer despois de sentirse rechazado sistematicamente por toda aquela rapaza que el quixo?.
- faime un favor, recita o que sentes, por favor.
O mozo mirouno con certo noxo.
- ¿que faga un poema co que sinto?
- Si por favor
Atallou o vello
- estas tolo
- Por favor, non creo que sexa tan complicado.
Aquelas palabras tiñan sobre de Elías un estraño poder, non soubo negarse.Pechou os ollos e comezou a recitar entre saloucos.
- perdida esta a esperanza, perdida e lonxana xa, a esperanza dalgun dia na vida ser amado, ela foi o faro que alumeou o camiño por esta mar enbrabescida de orgullo e desengano, pero tras curta travesia o barco do corazon rachou contra os cons da riveira cando a sua luz desapareceu. ¿Para que vivir si o amor non quere camiñar xamais o meu caron?, para que seguir pensando se os pensamentos non teñen razon.
Morre a ialma de door e non atopa fin para un sufrimento de anos. ¿Tan monstruoso son?
¿tan tosco? Por que se me nega o que mais ansio sempre..... morrer e quizais o unico camiño, pero a covardia e maior que calquer outro sentimento.
Interrompeuse, as bágoas enchían a sua cara e non o deixaban falar, saloucos e máis saloucos saian do máis profundo dos seus sentimentos, calou por fin e ergueu a fronte con serenidade.
- ¿Tópaste mellor? Preguntou o estraño
non obtibo resposta, o mozo atopara as suas, non era nada, non tiña nada, nin guapo nin forte nin listo, nin agradable, nin... nada, calado e cun sorriso frio nos beizos afastouse do home, arrastraba os pes con cada paso que daba e undia a cachola dentro do corpo...
- ¿oichesme?
Insisteu o vello. El detívose e faloulle con frialdade.
- Ela ten medo a namorarse de novo, ten medo a que lle fagan dano de novo, respetoo, ademais eu non son nadie nin nada e nada podo ofrecerlle, vaite xa,cumpliches a tua mision santo.
Valentín ergueuse no aire e desapareceu mentres Elías entraba no cuarto de novo recitando unha e outra vez, non son nada, non podo ser nada nada terei xamais.
Cando o atoparon os veciños parecía ca alma se lle fora do corpo, o seu aspecto era vagamente humano. Alguén ergueuno e unha voz dende o lonxe sentenciou a seu final
- Esta tolo nunca tivo porvir,e rematou tolo.
E verdadeiramente estaba tolo por que non tivo nunca porvir e por que lle estoupou o corazón entre saloucos por non sentir a marabillosa dor do amor.

Cando Xines rematou non tiña apenas ointes, algúns empezaran a súa partida e outros liscaran o retrete onde se formara unha pequena e improvisada cola; O caramuxo mentres esperaba na cola comezou a cantar unha canción que aprendera en Portopastran, onde el aprendera a navegar antes de marchares para os caladoiros de África onde se xubilou, logo calouse, cousa que todos agradeceron, para pegar logo un gran berro.
-Eu tamén sei unha historia
algúns ríronse, poucos crían capaz a aquel home de artellar unha historia
- A ver home conta
Sentiuse apoiado polos demais que so facían mofa del
- ¿de que trata a túa historia caramuxo?todos o escoitaban
- Dun asasino
Todos calaron a boca,algún afogou unha risotada que tiña programada e que xa non viña a conto, e calados esperaron a que contase a súa historia, cousa que se demorou un anaco hasta que se deu conta de que os demais estaban a espera de que empezase a falar

Contos de Taberna 2

2007-10-14T01:17:00.000+02:00

O VINDEIRO

Quizais non fixera ben ó gastar as dez pesetas para ver aquela película,pero a verdade era que alí arriba de todo no galiñeiro do Cervantes,sentíase poderoso, ou polo menos máis alto do normal.
O saír do cine comezou a doerlle o xeonllo esquerdo-.Hai cambio de tempo.- Sentenciou. Aínda tiña os ollos bagoosos pero non deixou saír ningún salaio. Gustaríalle poder cantar aquela canción “ Pisa morena, pisa con garbo...” Comezaba a crer que aqueles dous pesos foran ben investidos.
Persinouse cadenciosamente ó pasar por o convento de Vista Alegre, e adicouse a pensar que farían as monxas alí pechas. Alguén que pasaba nunha bicicleta, saudou erguendo o brazo. Pareceulle Carlos, o fillo de Lucho, pero non devolveu o saúdo. Tíñache ben poucas ganas, só dixo para si. “Que ben vive ese carallo e eu aquí fodido”. Si. Xoán estaba ben fodido, tiña mal o xeonllo, o pulmón, a columna, a... Ben, atopábase feito un noxo, e a culpa era da mina. Pasou moito tempo alá en Sanfíns a extraer o estaño, e ata quedou sepultado. Ninguén mirara pola súa saúde. Daquela, cando o sacaron de entre os escombros e cascallos, os amigos mofábanse del por que cada vez que esbirraba, o seu oído esquerdo pitaba coma o chifre do sereno. El gabacheaba de que si tapaba o nariz e maila boca podía respirar pola orella, pero a xente non lle facía caso. Agora non oe nada por ese oído, pero el pensa que non lle fai moita falla: para o que hai que oír.
Pouco a pouco, sen decatarse, chegou a Fontecarmoa. Pasando entre murallas lembrou o que os vellos dicían -Fontecarmoa dende lonxe parece vila, ten un choqueiro na entrada e unha farsa na saída. Nunca comprendeu aquel dito que tanto tiña oído na matanza do porco alá por o San Martiño.
De súpeto pegáronlle unhas ganas enormes de mexar, e alí, contra un valo, comezou a vaciarse. Pasou por alí o párroco e botoulle unha burla. El respostou cunha gargallada. Feita a súa necesidade, continuou camiñando. Caíalle ben o señor cura, non podía decir o mesmo de moita xente da aldea. Odiaba os novas, os Sopícaros, os Petos, os Caxaravillas, os Vechos, os Cheirolas, os...non, os Rasilla non, que eles son os donos de case toda a parroquia e ademais tenlles levado moitas veces a vaca a braña que hai tras da súa casa, na de María Culler. O señor Rasilla sempre pensou que aquel era un bo sitio para facer un campo de fútbol, e ¿quen sabe?, ó mellor co tempo... Pero el non era quen de odiar a ninguén, noso pai xa deixou escrito que nos amaramos todos.
Santiguouse ó pasar a beira da igrexa, e o mesmo fixo fronte ó cruceiro; alí, prendeulle lume a un pito e fumouno ata ven subida a costa. O pouco comezou a morriñar, el botou unha maldición contra o tempo e maila nai que o fixo que non ten culpa. Afondou a testa no colo do seu abrigo e comezou a correr salpicando a herba co incipiente fango. Ninguén o volveu ver, e ninguén se preocupou por que tivera desaparecido, a fin de contas, so era un vindeiro

Cando Rematou a parolada, todos sentíanse algo culpables e non sabían moi ben por que. Algún inda co ocultara cun lixeiro touisido deixou liscar un salouco, alguén fixo o comentario e todos o negaron, o Xines riuse e dixo que coñecía algunha historia sobre o tema, o Pandurillo para vingarse animouno a contalo pero como sempre o señor Luís meteuse no medio.
- Que vai saber este, que vai saber, se non foi nada o colexio
O outro vello sentoulle mal o comentario do seu amigo, mirouno de esguello e contestou.
- tiven esa desgracia , pero outros con ir máis saben menos ca min
houbo unha gargallada xeral, ata o aludido se riu e botoulle a man polo lombo o seu amigo que cuspiu, botou un grolo de súa cunca de país e comezou co seu conto, non sen antes advertirlle os presentes que aquela historia lla contara un cura que se casara cunha comadroa de Vilatanxibre,unha vez que fíxoa aclaración comezou a falar.

Contos de Taberna

2007-10-07T11:54:00.000+02:00

CONTOS DE TABERNA

A neve cubría os campos de Donante incomunicándoa con outras aldeas; cousa que a ninguén lle importaba un carallo, se fai frío escorregase, acostumaban a dicir; e que mellor sitio para facelo ca taberna. Alí dirixíase Manolo << O Panduriño>>,chamábanlle así por lle facer mofa, que segundo el mesmo dicía, nunca comía pan do día por que se lle pegaba aos dentes e igual lle caian ó lavalos, ou podía afogarse, con el ía <> que rompeu o silencio.
- oes, ¿sabes que vou ter un fillo?
- Home pois alégrome
De novo calaron e de novo non foi Manolo o primeiro en falar.
-Pois eu non tanto, si o tivese a miña muller seria mellor.
Tremendo do frío avanzaban a duras penas por o branco manto, chegando o seu destino cando pensaban que se lles conxelaban os pes, bateron a porta do antro deixando có cargado e quente aire do interior penetrara polos seus poros .
O local era pequeno, con xamóns no teito berquendo a súa grasoada, piso de pedra con moitos saíntes, unha longa barra e catro mesas; atendía alí como lexitimo dono Antón, un home de pouco comer, moito beber e máis parolar.
-¿Qué vos poño Manolo?
Preguntou aos recen chegados con moito animo.
- ¿pero que vai ser alma cándida?, ¿qué vai ser?
O taberneiro colleu dúas copas e con certa torpeza, adquirida cos anos, serviulles sansón. Un vello chamou por Manolo.
- Ti rapas, ven paca- díxolle- Cóntalle o fendemillos do Xines o conto do venideiro. Manolo pensou un chisco e tomou un pequeno sorbo da súa bebida.
- Non señor Luís, non llo conto.
O vello sentiuse ofendido,xuntou as cellas e montou un beizo por riba do outro
- Que non llo conto poña como se poña, que non sei contalo
O ancián inda parecía máis encarrabuxado.
- Pois a si che salja un callo na punta do...
- Luís, home
Interrompeuno o seu amigo
- Que pasa, ía dicir do naris
- E eu sonche Jalloso, non che toca o nabo.
- Agora disechelo ti
O taberneiro divertíase escoitando a berra dos vellos, pero Manolo non a aturaba, o irlandés liscara a mexar e parecíalle que lle ía estourar a cachola
- Pois ben contareina, pero os demais tamén teñen que contar algunha.
Todos asentiron, Señor Luís e o Xines prestaban atención como se fosen dous nenos a punto de escoitar un conto de fadas. Manolo apurou o Sansón e físolle un aceno a Antón para que a enchera outra vez, este colleu a botella e unha copa para el e sentouse a carón dos contertulios aos que xa se unira algún veciño máis.
- ¿Qué? ¿escomenzas a parolada ou que?
Espetou alguén. Non che tiña moitas gañas de contalo, non entendía o interese por aquel conto, dubidaba de que tal como llo contara o defunto do seu pai fose certo. Xines pareceu adiviñar o que pensaba.
- Mira rapas, ti es o único que sabe ben esa historia, por que es o primeiro e o derradeiro o que llo contou teu pai, que en paz descanse.
Soou un finxido e xeral amen.
- así que cóntao dun raio de vez.
Suspirou, que faría el para merecer aquelo, polo menos esperaba que lle pagaran as súas copas, como non tiña mais remedio comezou a súa historia coa absoluta atención de todos